વાર્તામાં વળાંક: 343 લોકો, ૪ જાજરા

Occupied

          એટલે ૮૫ લોકો વચ્ચે ૧ જાજરૂ. લાઈનમાં ૭ માં નંબર એ ઉભા રહીને આવા બધા ગણિત ગણતો હતો. એકાદ-બે વધારે જાજરૂ નાખવામાં એરલાઈન્સનુ શું જતું હશે? જો કે સાલું એરલાઈન્સના હિસાબે વિચારીએ તો  ૧ જાજરૂ એ એમની ત્રણ સીટ જાય, ૨ એ ૬ સીટ. મારૂ ગણિત હજુ ચાલુ જ હતું. એટલામાં “Occupied” ની sign બદલાઈ ને “Vacant” થઇ ગઈ અને પહેલા નંબરે ઉભેલા બા જે ઝડપથી સીટ થી લાઈન સુધી આવ્યા હતા, એના થી પાંચ ગણી ઝડપે અંદર ગયા. Pressure માણસ પાસે શું શું કરાવે છે, નહિ! જો કે હજુ પણ આગળની પાંચ વિકેટ પડે પછી મારો નંબર હતો અને કોને ખબર કોણ કેટલી બેટિંગ કરે છે!

          મારી નજર બીજા નંબરના ભાઈ તરફ ગઈ. એ ભાઈ ચોપડી ખોલીને ઉભા તો હતા પણ એમનું પૂરેપૂરું ધ્યાન બારણા પર હતું. “દિલ કો બહેલાને કે લિયે યે ખયાલ અચ્છા હૈ”. ત્રીજા નંબરના બહેન પર મને ખરેખર દયા આવતી હતી, એ નાનકડા બાળકને ઊંચકીને ઉભા હતા. મોટા લોકો તો તો પણ ઇન્દ્રિયો પર કાબુ મેળવી જાણે, પેલા નાના બાળકનું શું? જો કે નાના બાળક પર સહેજ પણ દયા નહોતી આવતી. એને તો લાઈન શું ને જાજરૂ શું? પોતાની મરજી ના માલિક, એની ઉડાણને કોણ રોકી શકવાનું.

          ફ્લાઈટમાં જવા પહેલા અમદાવાદમાં જે બધું ખાધું/ખવડાવ્યું હતું, એક એક કોળીયો યાદ આવતો હતો. એના પછી પાછુ મુંબઈ આવીને સેન્ડવીચ ખાધી અને પછી Mumbai-Amsterdam વાળી ફ્લાઈટમાં જે આપ્યું, બધું જ ખાધું. નાસ્તામાં આવેલા ઈડલી સંભાર, પછી ભાત ને પનીરનું શાક. આપણને એમ કે આખી ટીકીટ વસુલ કરી લઇએ. ફ્લાઈટવાળાઓએ પણ થોડુક સમજીને ખવડાવવું જોઈએ. ખવડાવી લીધું તો પણ કંઈ નહિ, એના પછી એ લોકો સાથે બધાને ઊંઘાડી દે અને સાથે જ ઉઠાડે(lights off અને lights on), એટલે બધા ઉઠે એટલે પછી આવી લાઈન લાગે.

          મારા આ બધા વિચારો દરમિયાન લાઈન હવે બે જ લોકોની થઇ ગઈ. હું બીજો. બસ હવે બે જાજરા અને બે જણ, થોડુક ઇન્સાફી જેવું લાગતું હતું. બે બારણા સાથે ખુલી જાય તો મજા પડી જાય. પણ એક બારણું ખુલ્યું. હવે હું પહેલો હતો અને એટલે જ સમય કાઢવો વધારે મુશ્કેલ હતો. અર્જુનને જેમ પક્ષીની આંખ દેખાતી હતી તેમ મને બસ બારણા પરની પેલી sign. આંખનો પલકારો માર્યા વગર સળંગ આંખો ખુલ્લી રાખવાનો મારો રેકોર્ડ પણ મેં કદાચ તોડી દીધો હશે.(આગળનો રેકોર્ડ પણ આવી જ કોઈ ફ્લાઈટનો હતો). કહેવાય છે ને દુ:ખ પછી સુખ આવે, એમ એક બારણા પર “occupied” પછી “vacant” આવ્યું. મારા ભાગ્યના અને એ જાજરુના બારણાં ખુલી ગયાં.

          મનમાં હાશ બોલીને હું અંદર જવા જતો જ હતો અને announcement સંભળાયું:

         ”Ladies and gentlemen, we’re currently experiencing light turbulence. The captain has turned on the Fasten-Seat-Belt sign for precautionary measures. Please do fasten them if you haven’t so already. Thank you for your understanding.”

          અને ત્યાં એક “air-host ભાઈ”એ આવીને “Sir, please take your seat!” કહી મને seat તરફ પાછો ધકેલ્યો. હવે એને હું મારા પેટમાં થતા heavy turbulence વિષે કેવી રીતે સમજાવું.

          હશે… મનોજ ખંડેરિયાએ સાચું જ કહ્યું છે,

જ્યાં પહોંચવાની ઝંખના વર્ષોથી હોય ત્યા

પહોંચતાં જ કોઈ પાછું વાળે એમ પણ બને.

          (Amsterdam થી Seattle જતી વખતે, KLM Airlines Airbus A330-200)

- સાક્ષર

—

બોધ  - લાંબી વિમાનયાત્રામાં જતા પહેલા જમતી વખતે યાદ રાખવું, 343 લોકો વચ્ચે માત્ર ૪ જાજરા હોય છે.

—

તા.ક. – Dedicated to word: “જાજરૂ”, before it gets flushed by Toilet.

જ્યારે અમે નાના હતાં - નામ

Reblogged from મારા વિચારો, મારી ભાષામાં!:

* નામમાં શું રાખ્યું છે? પણ, મને મારું નામ બાળપણથી ગમે છે ;) નામ જોડે સંબંધિત થોડીક અસ્તવ્યસ્ત યાદો.

શિશુશાળામાં (ધોરણ ૨, ૩ અને ૪) હતો ત્યારે તો ઠીક હતું, પણ બોર્ડ પર તેજસ્વી વિધાર્થીઓના નામ લખેલા જોઇને મને પણ કંઇક થતું કે મારું પણ નામ ત્યાં હોય. ખેર, પછી ધ્યાનથી જોયું કે ત્યાં નામ આ રીતે લખાય છે: 'નામ પપ્પાનુંનામ અટક' હવે એવું થયું કે એક નામ લખાયું હતું, wxyz બા. abcd (જે અમારી સ્કૂલની એક તેજસ્વી સિનિયર હતી, આઇ મીન હજી છે). તરત થયું કે આપણું નામ અહીં આવે તો આની જેમ જ નામ બગડે. ચોકડી. અને, બોર્ડ પર નામ તો શું આવે? ખાક? ;) પણ, મહાભારત વાંચ્યા પછી અમને અમારું નામ ગમવા માંડ્યું. કેમ? કારણકે: કાબે અર્જુન લૂટિયો. કા.બા. મિસ્ત્રી :)

અને, જ્યારે હાજરી લેતા હોય અથવા નામ બોલાવીને કંઇક પૂછાતું હોય ત્યારે મારે બહુ ધ્યાન રાખવું પડતું. ભારતી નામ તમે ઝડપથી બોલો તો કાર્તિક બોલાતું હોય એવું લાગે. કેટલીય વાર કન્ફ્યુઝન થયું. ડચડચડચ.

પાંચમાં ધોરણ પછી મારા નવાં નામો પડવાની શરુઆત થઇ. નાનાં નાકને કારણે ચીની, નેપાળી વગેરે નામ પ્રચલિત બન્યા (અને એકાદ તો હજીયે એ નામથી બોલાવે છે!). એકાદ વર્ષ તો અમારું ઉપનામ 'સાયન્ટિસ્ટ' પણ પડ્યું. મજાના દિવસો હતા એ તો!

અને, હવે એ જ મિ. કાર્તિક. વોટ. હા. એકાદ જગ્યાએ લોગીન નામ, kami છે, એટલું બહુ છે.

(TESTING REBLOG) કાર્તિકભાઈની પોસ્ટ પરથી અમુક મિત્રો સાથે થોડા વખત પહેલા થયેલ discussion યાદ આવ્યું. નામ આ રીતે લખાય છે: ‘નામ પપ્પાનુંનામ અટક’ તો એનો ફાયદો એ રીતે લઇ શકાય કે, તમારા પુત્ર/પુત્રીનું નામ એ તમારા વિશેષણ તરીકે ઉપયોગમાં આવી શકે. એટલે જ્યારે પણ પુત્ર/પુત્રી નું નામ રાખો ત્યારે કોઈ વિશેષણ રાખવું. દા.ત. જો ફલાણાભાઈ પટેલ પોતાના પુત્રનું નામ "મહાન" રાખે તો, તેમના પુત્રનું આખું નામ "મહાન ફલાણાભાઈ પટેલ" બને. આવી રીતે છોકરાઓ બીજા કોઈ કામમાં આવે ન આવે, પોતાના વિશેષણ તરીકે તો કામ આવે ;)   તા.ક. - મારા પપ્પાએ આ logicથી મારું નામ નહોતું "સાક્ષર" નહોતું રાખ્યું. :p

દિવાળીની સાફસફાઈ: ઝાડું આપો તો અમે વાળીએ

પીંછાવાળું ઝાડું

મૂળ રચના – પાંખો આપો તો અમે આવીએ -વિનોદ જોશી
પ્રેરણા – અધીર અમદાવાદી

—

આપી આપીને તમે પીંછું આપો સજન !
ઝાડું આપો તો અમે વાળીએ…

ધુળે તો માળિયાની પત્તર ફાડી છે,
જાણે માળિયામાં આવેલી સેન્ડી;
ઝાટકેલી ધૂળ પહેલા નાકમાં જશે;
ને પછી ફેંફસામાં જશે એ હેંડી.

આપી આપી ને તમે પાટલો આપો સજન !
સીડી આપો તો ચડું માળિયે…

ડોલનું પાણી ચોકલેટી બન્યું છે,
મેલા પોતા બોળી બોળી;
એવા ખૂણાઓમાં કચરો ભરાયો છે,
જ્યાં પહોચી શકે બસ ગરોળી.

પોતાથી બગડી છે બધી દીવાલો સજન!
ચૂનો આપો તો અજવાળીએ.

આપી આપીને તમે પીંછું આપો સજન !
ઝાડું આપો તો અમે વાળીએ…

- સાક્ષર

—

તા.ક. -

પ્રેરણા

આ વખતે બે પોસ્ટ વખતે ઘણો લાંબો બ્રેક પડી ગયો, આની આગળની કવિતા પણ અધીર અમદાવાદીની પ્રેરણાથી જ લખી હતી અને આ પણ. જ્યાં સુધી અધીર અમદાવાદીની પ્રેરણાનો સ્ટોક ખતમ નહિ થાય ત્યાં સુધી લીધા કરીશું. બાકી કાર્તિકભાઈ ની પ્રેરણા લઇ ને એવું વિચાર્યું છે કે દર અઠવાડિયે એક અપડેટની પોસ્ટ કરવી, જેના લીધી બીજા કોઈને મજા આવે કે નહિ ભવિષ્યમાં મને તો મજા આવશે જ એ બધી પોસ્ટ જોઈને. શરૂઆતમાં એ જ આશયથી રોજબરોજ કેટેગરી બનાવી હતી, હવે વાપરીશું. જીવનમાં થતી રસપ્રદ ઘટનાઓ થી અપડેટની પોસ્ટ બનાવવાની પ્રેરણા મળ્યા કરશે

અથવા તો અપડેટની પોસ્ટના કારણે જીવન માં રસપ્રદ ઘટનાઓ કરવાની પ્રેરણા મળ્યા કરશે

શાંત ચિત્તે વાટ લગાડતી…

વાટ લગાડતી…

(પ્રેરણા અને પહેલી પંક્તિ (“ઘાસ જોઈ હરખાતું’તું” સુધી) માટે અધીર અમદાવાદી નો આભાર, )
(રાગ – શાંત ઝરુખે વાટ નીરખતી – મનહર ઉધાસ)

શાંત ચિત્તે વાટ લગાડતી રૂપની રાણી જોઈ હતી,
મે એક બરબાદી જોઈ હતી.
એના હાથની ઝાપટ ખાધી’તી,
એના મુખથી કાજળ ઉજળું હતુ,
એક નાનુ સરખુ ડાઈનોસોર જાણે,
ઘાસ જોઈ હરખાતું’તુ.

એના દાંતોના પણ દાવ હતા,
એના હોઠ પર દાંતના ઘાવ હતા,
એને ભાજી ઘણી વહાલી હતી,
એના ફ્રીજમાં ખાલી પાવ હતા.

એની આખોમાં આંસુની મંદી,
એને ડાકુઓ સાથે ભાઈબંધી,
એને સંભાળી ના શકો તમે,
જો તમ પર કોઈ દી એ વંઠી.

એ મેકપ કરવું વારતી’તી,
એ સિંહોને પણ ચારતી’તી;
કોઈ હસીને સામે આવે તો,
દારાસિંગ જેવું મારતી’તી.

વર્ષો બાદ ફરીથી આજે
એની સાથે પનારો પડ્યો છે,
એના હજુયે ભારે બુટ છે,
એ હજુયે એટલી મજબુત છે,
આ ડાબા હાથનું ફ્રેકચર મારું
એ વાતનું એક સબુત છે.

કોણ હતી એનું નામ હતું શું
એ પણ કોઈ ક્યાં જાણે છે;
કોને ખબર એની કેટલી એફ.આઈ.આર.
કેટલા પોલીસ થાણે છે.

- સાક્ષર

તા.ક. - ત્રણ પ્રોબ્લેમ છે.

૧. વાળ સફેદ થવા લાગ્યા છે.

૨. વાળ ખરે છે.

૩. સફેદ વાળ નથી ખરતા.

મારા વિચારો, અમદાવાદી ભાષામાં!

 

(Title Credit: Kartik Mistry’s Blog title)
(અમદાવાદી શબ્દભંડોળ વધારનારા મારા ખાસ અમદાવાદી મિત્રો મૃગાંગ, મનન, કુશ, (અધીર, બધીર, લઘરવઘર) અમદાવાદી અને બાકી બધા અમદાવાદીઓને સમર્પિત)

રીમોટનાં કવર સાથે ટીવી મફતમાં માગે છે;
બોસ, મને તો આ પાર્ટી અમદાવાદી લાગે છે.

ઇનામની કુપન માટે બે-બે છાપા સ્પેશ્યલ બંધાવે;
અમુકવાર કલર કરે છે, પણ અમુકવાર આવી નોંધાવે.

ઠોલો  જ્યારે પકડે તો કરે કમિશ્નરના છેડા અડાડી  જુગાડ,
રોંગ સાઈડમાં ગાડી ઠોકે ને પછી કહે સામેવાળાને લબાડ.

ટ્રાફિકમાંથી નીકળ્યા પછીય એના થાય છે દાવ;
કા તો  ભૂવામાં પડે, કા તો  ગાય ને જઈ ભટકાય.

કોઈ અમદાવાદી આવીને આમ કહે એની પહેલા કવિતા રોકું છું;
“હારા ટોપા, વડોદરાનો થઇ ને અમદાવાદની સફ્ફાઈ ઠોકું છું.”

- સાક્ષર
(Born in Ahmedabad, Brought up in Vadodara)

——

તા.ક. -

——

- Happy b’day Kush!

-

એમ તો અમે કોઈ ગુણગાન નથી ગાયા બોસ,
જરૂર કરતા થોડા વધુ થયા છે દોઢ ડાહ્યા બોસ,
“વાહ વાહ” કે “મુકરર” નહિ કહો તો ચાલશે;
બસ એક વાર એટલું કહી દો, “લાયા બોસ”.

-

સભર રીલોડેડ

ગયા વખતે ઇન્ડિયા ગયો હતો ત્યારે મારા નાના(?) ભાઈ સભર માટે એક કવિતા લખી હતી.
એ વખતે સભર મોટી સાઈઝમાં ઉપલબ્ધ હતો અત્યારે એ સાઈઝનો ઉપયોગ કેવી રીતે કરે છે એની કવિતા.

(છંદ- ગાગાગાગા ગાગાગાગા ગાગાગાગા ગાગાગા)

બે-ત્રણ ગુંબા મારીને એ દાંતો આડા પાડે છે,
ગાલોમાંએ એવી રીતે મોટા ખાડા પાડે છે.

ઘોડા જેવો છે એ તોયે ઘોડા માટે માન નથી ,
ઘોડાને ટંગડી મારીને ઘોડાગાડા પાડે છે.

કરોળિયા પણ બઘવાયા’તા જ્યારે એણે શ્વાસ લીધો,
કોણે અમને ખેંચ્યા બાપુ, આ કોણ જાળા પાડે છે?

જંગલમાં એ જાતો ત્યારે વાનરને મારી લાફો
કાનો મરડી પૂછે કે, “કેમ મારા ચાળા પાડે છે?”

- સાક્ષર

———————————
તા.ક. -
———————————

પગ વચમાં લાવી દીધો અમે ય કેવા ચક્રમ નીકળ્યા;
યોર્કર અમને ફાવે નહિ , અને એ પણ પાછા અક્રમ નીકળ્યા.

એપ્રિલફૂલ કવિતા