વાર્તામાં વળાંક: આજનો એકલવ્ય


એક વાર દ્રોણ, અર્જુન અને એકલવ્ય ગાડીમાં ફરવા ગયા હતા. અર્જુન ગાડી ચલાવતો હતો અને દ્રોણ બાજુમાં બેઠા હતા, અને એકલવ્ય પાછળની સીટ પર આડો પડીને ઊંઘતો હતો. દ્રોણ એકલવ્યનો આઈફોન લઇ ને Dartsની game રમતા હતા. દ્રોણ જ્યારે નિશાન લગાડવામાં વાર લગાડતા ત્યારે આઈફોન ઓટો લોક થઇ જતો હતો, એટલે અનલોક કરવા પાછળ બેઠેલા એકલવ્યને આપતા. એકલવ્ય પોતાનો અંગુઠો i-phone નાં fingerprint scanner પર મૂકીને ફોન અનલોક કરી આપતો.

આવું સાત આઠ વખત થયા પછી એકલવ્ય અકળાયો અને અંગુઠો કાપી દ્રોણને આપી દીધો અને કીધું, “એક કામ કરો ગુરુજી, આ અંગુઠો જ રાખી લો, પછી જેટલી વખત અનલોક કરવું હોય એટલું કર્યા કરો, પણ મને શાંતિથી ઊંઘવા દો”

બોધ – ઊંઘ મહત્વની છે, અંગુઠો નહિ.

, , ,

8 Comments

માઈક્રોફિક્શન વાર્તાઓ

(અક્ષરનાદ.કોમની વાર્તા સ્પર્ધામાં પ્રથમ ક્રમાંક પર આવેલી મારી ૪ માઈક્રોફિક્શન વાર્તાઓ)

મજા

“આ લીસ્ટ જોઈ લે તો બરાબર છે ને. “નિસર્ગે એની પત્નીને લીસ્ટ આપતા કહ્યું.
“સ્ટોવ, ચા નો મસાલો, ખાંડ, ચા ની તપેલી, પેપર પ્લેટસ, પેપર સ્પુન, બ્રેડ, બટર, ચીસ, બ્રશ, ટુથપેસ્ટ, ઉલ્યું, ફ્લેશ લાઈટ, ચપ્પુ, મચ્છર માટેની ક્રીમ, બેન્ડએઇડ, સ્લીપિંગ બેગ, ઓશિકા, બ્લેન્કેટ”
“અરે main વસ્તુ તો તું ભૂલી ગયો. Portable Charger. એના વગર ગયા વખતે યાદ છે કેમ્પીંગમાં આઈફોનની બેટરી ખાલી થઇ ગઈ હતી અને પછી કેમ્પીંગમાં મજા નહોતી આવી”

તફાવત
એણે કોકાકોલાની ખાલી પડેલી ભૂરા રંગની ક્રેટ ઉંધી કરી, એની ઉપર ચડી અને બ્લેક એન્ડ વ્હાઈટ ટીવીની ઉંચાઈ સુધી પહોચી, ટીવીની જમણી બાજુમાં જોરથી બે વાર ઠપકાર્યું. હવે ટીવી પરનું દ્રશ્ય ચોખ્ખું દેખાતું હતું. એણે જોયું કે એની જ ઉંમરનો એક છોકરો સ્ટેજ ઉપર અમિતાભ બચ્ચન પાસેથી એક ટ્રોફી લઇ રહ્યો હતો. સ્ટેજ પર ઉભેલા એન્કરએ કહ્યું, ” ફિર એક બાર ઝોર સે તાલિયા હો જાયે, તારે ઝમીન પે ઔર દર્શિલ સફારી કે લિયે” અને ઓડીયન્સમાં બેઠેલા હજારો લોકોની તાળીઓ નો ગડગડાટ છવાઈ ગયો.

…એટલામાં એનું ધ્યાન તોડતા એના માલિકનો અવાજ આવ્યો, “ઓયે છોટુ, ટીવી સરખું કરવા મોકલ્યો’તો, જોવા નહિ, આ ચા બની ગઈ છે આપી આવ તો”

બાળઉછેર

“જો બેટા આટલી વસ્તુઓ ધ્યાનમાં રાખવાની:
ખૂણો પકડીને બધા જતા હોય ને એમની સાથે સાથે ચાલ્યા કરવાનું, બહુ વચ્ચે નહિ જવાનું, એ લોકોની નજરમાં નહિ આવાનું. ખાવાનું લઇ ને જેટલું જલ્દી બને એટલુ ઘરમાં આવી જવાનું.
આપણે કોઈને કંઈ કરી એ નહિ તો કોઈ આપણને કંઈ ના કરે, એટલે બચકું નહિ ભરવાનું એ લોકોને”
શિખામણ આપતી કીડી અને એની બાળ કીડી બંને પર અચાનક જોરથી એક ચપ્પલ આવ્યું… અને તડપતા તડપતા કીડીઓએ એ એટલું સાંભળ્યું, “આલુલુલુ, કીડીએ આવું કર્યું મારા બેટાને, જો કશું નથી વાગ્યું, જો બેટા કીડી મરી ગઈ, જો.”

મૃત્યુનો પ્રકાર
“હા બોલો યમરાજ, આ જે સ્ત્રીને લઇ આવ્યા છો, એનું મૃત્યુ કેવી રીતે થયું હતું?” ચિત્રગુપ્તે પૂછ્યું.
“એના ૫ વર્ષના છોકરાને લીધે. એના છોકરાએ સમ ખાધા હતા અને…”
“અરે યાર, મજાક ના કર ને, એવો કેસ જોયો છે તે એક પણ વાર!”
યમરાજે હસીને કહ્યું, “સાચે… તમારા સમ”

– સાક્ષર

 

 

,

4 Comments

ડેટોલ

હું નાનો હતો ત્યારે વારે ઘડીએ વગાડીને આવતો,
થોડું ઓછુ વાગ્યું હોય ત્યારે મમ્મી અને વધારે વાગ્યું હોય ત્યારે પપ્પા ડેટોલથી સાફ કરી આપતા…
આવી વહેંચણી મારા ઘાવ જોઈ શકવાની સહનશક્તિને આધારે કરવામાં આવી હશે એવું મને લાગે છે.
ફરી જ્યારે સાજુ થઇ જતું ત્યારે હું ફરી વગાડીને આવતો.
મારો ભાઈ પણ મારા જેવો જ,
એ પણ વારે ઘડીએ વગાડીને આવતો.
ઘરમાં ડેટોલનો સારો એવો વપરાશ રહેતો,
દોઢ બે મહીને બોટલ ખાલી થઇ જતી અને પપ્પા નવી ડેટોલ લઇ આવતા.

આજે માથું દુખતું હતું ત્યારે કોમ્બીફ્લામ લેવા દવાનો ડબ્બો ખોલ્યો,
ડબ્બામાં આખે આખી વાપર્યા વગરની પેક કરેલી ડેટોલની બોટલ જોઈ,
ઉપર વાંચ્યું તો ખબર પડી કે ૧ વર્ષ પહેલા expire થઇ ગઈ છે,
કદાચ બે વરસ પહેલા દિવાળીમાં લીધી હશે, એ વખતે સાફ-સફાઈ કરતી વખતે
આગલી ડેટોલની એક્સ્પાયર થઇ ગયેલી બોટલ ફેંકી દીધી હતી ત્યારે.

ડેટોલ વપરાતી નથી.
મને વાગતું જ નથી.
અરે, હું બહુ રમવા જ નથી જતો.
જાઉં છું તો બહુ સાચવીને રમું છું.
વાગવાનો ડર મારામાં પેસી ગયો છે,
હું મોટો થઇ ગયો છું.

– સાક્ષર

“We don’t stop playing because we grow old; we grow old because we stop playing.” – George Bernard Shaw

તા.ક.-
આમ તો આ પોસ્ટ ૩-૪ મહિનાથી ડ્રાફ્ટમાં  લખેલી પડી હતી, વિચાર્યું હતું કે ક્યારેક પોસ્ટ કરીશું, આજે મારા જન્મદિવસે post કરવાનું appropriate લાગ્યું. :)

, , ,

6 Comments

ઓ કાકા તમે…

(વિષય પ્રેરણા બદલ “શબ્દોનું સર્જન અને પ્રજ્ઞાબેન“નો આભાર

મૂળ ગીત- ઓ ભાભી તમે થોડા થોડા, ચિત્રપટ – ગણસુંદરી(૧૯૪૮))

હવે થોડાં થોડાં, તમે થોડાં થોડાં થાવ વરણાગી
ઓ કાકા તમે થોડાં થોડાં થાવ વરણાગી

નવી ફેશનની ધૂન બધે લાગી
ઓ કાકા તમે થોડાં થોડાં થાવ વરણાગી

મહોમદ રફીને છોડો, હવે હની સિંગ બનો,
કાકીની સાથે જઈ થોડું શોપિંગ કરો,

તમારા બાબાના જીન્સ પહેરો માંગી
ઓ કાકા તમે થોડાં થોડાં થાવ વરણાગી

છાપું છોડીને કાકા ટેબ્લેટ વાંચો હવે,
છોડી શરમ તમે બિન્દાસ નાચો હવે.

ભલે વર અને ઘોડો જાય ભાગી,
ઓ કાકા તમે થોડાં થોડાં થાવ વરણાગી

ફેસબુક પર થોડા ઘણા સેલ્ફીઓ ચીપકાવો,
વોટ્સએપ પર સારા સારા ટુચકાઓ મોકલાવો,

ગોસીપ કરો ને કાકા પંચાતો મૂકી દો.
ચીન્ગમ ચાવો ને કાકા પાનમાવો થુંકી દો;

પણ જોજો ના જાય કાકી ભાગી
એટલે બહુ નહિ,
પણ કાકા તમે થોડા થોડા થાઓ વરણાગી.

– સાક્ષર

તા.ક. – ગિટારનો વારો આવતા અઠવાડીયે.

, ,

1 Comment

વાંચન, લેખન અને વજન: મારું ૨૦૧૪નું પ્રગતિ પત્રક

ગયા વર્ષની શરૂઆતમાં ત્રણ સંકલ્પ કર્યા હતા, અને આ પોસ્ટમાં જાહેર પણ કર્યા હતા. દરેક સંકલ્પનું શું પરિણામ આવ્યું એ નીચે મુજબ છે:


  • આ વર્ષમાં ઓછામાં ઓછા ૨૪ પુસ્તકો વાંચવા

લાઈબ્રેરીની મેમ્બરશીપ તો ૩ વરસ પહેલાથી લીધી હતી પણ આ વર્ષે બરાબર રીતે એનો વપરાશ કર્યો. ફિક્શન, નોન-ફિક્શન, ગુજરાતી, અંગ્રેજી બધા મળીને કુલ ૧૮ પુસ્તકો વાંચ્યા. એ પુસ્તકોની યાદી જોવા માટે આ લીંક પર ક્લિક કરો.

પરિણામ –  ૭૫ ટકા. (૧૮/૨૪)

૨૦૧૫નો સંકલ્પ – ૩૦ પુસ્તકો.

૨૦૧૫માં અત્યાર સુધી વાંચેલા પુસ્તકોની સંખ્યા – .


  • આ વર્ષમાં ઓછામાં ઓછી ૨૪ બ્લોગ પોસ્ટ લખવી.

બ્લોગ પોસ્ટ્સ લખવામાં વર્ષની શરૂઆત સારી રહી પછી એકદમ ફુસ. દિલ્લીમાં જે હાલત ભાજપની થઇ એવી હાલત આ સંકલ્પમાં મારી થઇ છે (સારું છે કોંગ્રેસ જેવી ન થઇ). કારમો પરાજય. આખા વર્ષમાં માત્ર ૭ બ્લોગ પોસ્ટ.  જો કે, વર્ષના અંતના ભાગમાં લખાણના થોડા નવા ક્ષેત્રોમાં ખેડાણ પણ કર્યું. શબ્દોનું સર્જનની વાર્તાસ્પર્ધામાં ભાગ લીધો, અક્ષરનાદની માઈક્રોફિકશન સ્પર્ધામાં ભાગ લીધો (એનું હજુ પરિણામ નથી આવ્યું એટલે સ્પર્ધાની શરત મુજબ વાર્તાઓ હજુ સુધી બ્લોગ પર પ્રકાશિત નથી કરી). એકંદરે, સંકલ્પને ધ્યાન રાખતા વર્ષ ખરાબ રહ્યું પણ નવું શીખવાના અનુભવો સારા રહ્યા.

પરિણામ – ૨૯ ટકા (૭/૨૪)

૨૦૧૫નો સંકલ્પ – ગયા વર્ષ કરતા વધારે પોસ્ટ લખવી

૨૦૧૫માં અત્યાર સુધી લખેલી બ્લોગ પોસ્ટની સંખ્યા – ૨ (આ ગણીને)


  • અઠવાડિયે ઓછામાં ઓછા ૨ દિવસ, ઓછામાં ઓછી ૨૦ મિનીટ માટે સંગીત શીખવું/પ્રેક્ટીસ કરવી. (ગિટાર, તબલા કંઈપણ)

આ સંકલ્પનું પરિણામ કાઢવા માટે જોઈએ એવી માહિતીમેં ભેગી નથી કરી. એટલે  હું જે કહું એની પર જ તમારે વિશ્વાસ કરવો પડશે. દર અઠવાડિયે 20 મિનીટ એટલી તો પ્રેક્ટીસ નથી થઇ પણ સરેરાશે એટલી થઇ ગઈ હશે. ઓક્ટોબર-નવેમ્બરમાં અઠવાડિયામાં ૨ કલાકથી પણ વધુ પ્રેક્ટીસ થતી હતી. મારી કંપનીમાં અને Portland Hindi Sangam માં દિવાળીના પ્રોગ્રામ માટે એક મ્યુઝીક બેન્ડ સાથે bongo  વગાડ્યા હતા અને ગીટાર શીખવાનું પણ વર્ષ દરમ્યાન ચાલુ હતું.

બોંગો કેટલું શીખ્યો એનું પરિમાણ:

ગિટાર કેટલું આવડ્યું છે એનું પરિમાણ બતાવતો એક વિડીયો આવતા અઠવાડિયે પોસ્ટ કરીશ.

પરિણામ – પાસ (પુરતો data ન હોવાને કારણે ટકા નથી કાઢ્યા :) )

૨૦૧૫નો સંકલ્પ – એક નવું વાજિંત્ર શીખવું.


તા.ક. 

  • વજન

સંગીત માટે સંકલ્પ હતો પણ પુરતો data ન હતો. વજન માટે સંકલ્પ ન હતો (વજન ઘટાડવાના થોડા પ્રયાસો હતા) પણ પુરતો data છે. 2014 નાં વર્ષમાં દર અઠવાડિયે વજન માપી અને રેકોર્ડ કર્યું હતું અને એનો ગ્રાફ નીચે મુજબ છે.

WeighGraph

ગ્રાફ પરથી એક જ્ઞાન એ મળ્યું કે નીચેની દિશામાં ગતિ કરતો વજનનો ગ્રાફ ઇન્ડિયા ગયા પછી ઉર્ધ્વ દિશામાં ગતિ કરવા લાગ્યો અને ક્રિકેટ રમવાનું બંધ કર્યા પછી એ ઉર્ધ્વ ગતિનો ઢાળ વધારે steep થઇ ગયો (steepને ગુજરાતીમાં શું કહેવાય?)

(Y- અક્ષ પર વજનના આંકડાઓ જાણી જોઈને છુપાડ્યા છે)

adnanQuote

Next Post: ગિટાર પર કોઈ ગીત.

,

10 Comments

વાર્તામાં વળાંક: હાશકારો

(શબ્દોનું સર્જન, બેઠક, કેલીફોર્નીયા દ્વારા આયોજિત વાર્તા સ્પર્ધામાં (વાર્તાનો વિષય- હાશકારો) પ્રથમ ક્રમાંકે આવેલી મારી વાર્તા)


“કંટાળી ગયા આ પાણીપુરીથી તો” આશાએ મોં બગાડીને અમરને કહ્યું.

અમર, ઉંમર વર્ષ ૩૩, પાતળો બાંધો, રંગ ઘઉંવર્ણો, ઉંચાઈ ૫ ફૂટ ૫ ઇંચ. જો અમર ક્યાંક ખોવાઈ ગયો હોય તો દુરદર્શન ગુજરાતી પર એનું કંઈક આ રીતનું વર્ણન કરી શકાય. પણ અમર ક્યાંય ખોવાયો નથી. અમરને અત્યારે એવા જ વિચાર આવે છે કે એ ક્યાંક ખોવાઈ ગયો હોત તો સારું.  ખોવાય ક્યાં થી , ત્રણ દિવસથી એ ક્યાંય ગયો જ નથી.

કેટલો સરસ નિત્યક્રમ ચાલતો હતો એનો! રોજ સવારે ઉઠી અને પેલા કોન્ટ્રાકટરને ત્યાં મજુરી કરવા જવાનું આવી ને આશાની સાથે પાણીપુરીની તૈયારી કરવાની: પૂરીઓ તળવાની, બટાકા બાફવાના, ડુંગળી સમારવાની, ચણા બાફવાના અને પાણી બનાવવાનું. આ બધું થઇ જાય એટલે લારી લઇને નીકળી જવાનું. ગોકુલ ચાર રસ્તાએ જઈને સાંજના ૪ વાગ્યાથી રાતના ૧૧.૩૦ સુધી ઉભા રહેવાનું, હોંશે હોંશે લોકોને પાણીપુરી ખવડાવવાની, લારી લઈને પાછા ઝુપડી પર આવી જવાનું અને આશાએ બનાવેલા ગરમા ગરમ રોટલા ખાઈ અને નજીકમાં થી પસાર થતા પાટા પરથી જતી રાતની ટ્રેનોના background music સાથે,  સપના જોતા જોતા સુઈ જવાનું. સપના ઝુપડીમાંથી ઘર થવાના, એની ૪ વર્ષની લાડકવાયી દીકરી ઝીણીને મોટી કરવાના સપના, એને ઈસ્કુલ મોકલવાના સપના, એના લગ્ન લેવાના સપના…આ બધા સપનાઓમાં બ્રેક વાગી ગઈ હતી. અરે, ઊંઘવામાં જ બ્રેક વાગી ગઈ હતી.

27 ફેબ્રુઆરીની સવાર હતી, અમર રોજની જેમ સવારે એક નવા મકાન નું બાંધકામ ચાલતું હતું ત્યાં મજુરી માટે ગયો હતો કામ બરાબર રીતે ચાલતું હતું અને એટલામાં અચાનક ૧૨ વાગ્યાની આસપાસ contractor સાહેબ હાથમાં પૈસા લઈને આવ્યા. અમરને થયું આજે આટલા વહેલા કેમ આવ્યા હશે સાહેબ? કદાચ એમને નવા મજુરો તો નહિ મળી ગયા હોય ને! અને એને નોકરી પરથી નીકાળી તો નહિ દે ને!

“લે આ ૩૦ રૂપિયા સવારથી અત્યાર સુધી ની મજુરી, ઘરે નીકળી જા હવે.” contractor સાહેબે ૧૦ની ત્રણ નોટો આપતા કહ્યું.

“કેમ સાહેબ શું થયું?” અમરે કુતુહલથી પૂછ્યું.

“ગુજરાત બંધનું એલાન છે, બંધ ખુલી જાય એટલે આવી જજે”, contractor સાહેબે કહ્યું.

વધારે કંઈ પૂછ્યા વગર અમર ત્યાંથી પૈસા લઇને નીકળી ગયો. રસ્તામાં એણે જોયું તો એક જીપ  જેની પર “વિશ્વ હિંદુ પરિષદ” નું બેનર હતું એમાં આવેલા ૭-૮ લોકો બધી દુકાનો બંધ કરાવતા હતા.  અમર એના રોજ ના પાનનાં ગલ્લા પર બીડી લેવા માટે ઉભો રહ્યો.

“અલ્યા આ બંધ શેનું છે?” અમરે પાંચનો સિક્કો આપતા પાનવાળાને પૂછ્યું.

“ખબર નહિ યાર, ગોધરામાં કંઈક ટ્રેન સળગાઈ નાખી છે કોઈએ. આજે પોલીસોય બહુ ફરે છે. હું ય હવે ગલ્લો બંધ કરી ને નીકળું જ છું” પાનવાળાએ બીડીની ઝૂડી આપતા કહ્યું.અમરે ઝુડીમાંથી બે બીડી નીકાળી, એક સળગાવી અને એક કાન પર મૂકી અને પછી ત્યાંથી નીકળી ગયો.એની ઝુપડી પર પહોંચ્યો ત્યારે ત્યાં આશા પણ એના કામ પરથી ઝીણીને લઇને પાછી આવી ગઈ હતી. બાજુ માં રહેતો મોચી અબ્દુલ પણ પાછો આવી ગયો હતો. એ એની ઝુપડીની બહાર બેઠો બેઠો રડતો હતો. એની પાસે જઈ અને અમરે પૂછ્યું, “ શું થયું લા, રડે કેમ છે ?”

“તે સમાચાર નથી સાંભળ્યા? શહેરમાં તોફાનો ચાલુ થઇ ગયા છે, મુસ્લિમોની દુકાનોને ઠેર ઠેર લોકો સળગાવે છે” અબ્દુલે પોતાની બાંયથી આંખો લુછતા કહ્યું, “અને મુસ્લિમોને પણ”

“તું ચિંતા ના કરીશ, તને કોઈ કંઈ નથી કરવાનું, આપણે પેલી નજીકની નહેર છે એની બાજુમાં મોટા મોટા ભૂંગળા પડ્યા હોય છે, એની અંદર છુપાઈ જઈશું. ૨-૩ દિવસમાં બધું થાળે પડી જશે એટલે પાછા આવી જઈશું” અમરે અબ્દુલના ખભા પર હાથ રાખીને કહ્યું.રોડ પર આવેલા ઝુપડામાં રહેવા કરતા અવાવરું જગ્યાએ ભૂંગળામાં જવામાં અમરને વધારે સલામતી લાગી. અમરે જલ્દીથી આશાને કીધું કે ઝીણીને લઇને આપણે થોડી વારમાં નીકળવાનું છે. ઘરમાં જે પણ ખાવા પીવાનું હોય એ લઇ લે. આશાએ લારીમાં થી બધો સામાન વધેલી પુરીઓ, બટાકાનો માવો, સમારેલી ડુંગળી બધું એક કોથળામાં ભરીને લઇ લીધું. બહાર રેતીના ઢગલામાં રમતી ઝીણી ને પણ ઉચકીને લઇ આવી.

નહેર ત્યાંથી અડધો કિમીના અંતર પર જ હતી. થોડી વારમાં તો અમર, આશા, ઝીણી અને અબ્દુલ ચારેય પોતાની ઝુપડીઓથી નીકળીને નહેર પાસે પડેલા ભૂંગળાઓ પાસે પહોંચી ગયા. બંધના એલાનને લીધે, નહેર પરના બ્રીજ પરથી આવતા જતા વાહનો ઓછા થઇ ગયા હતા. સાંજનો સમય હતો, સુરજ ડૂબવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો, પોલીસની સાયરનોનો અવાજ થોડી થોડી વારે સંભળાયા કરતો હતો.અબ્દુલ અને અમર ત્યાં પડેલા બધા ભૂંગળાને એક પછી એક જોવા લાગ્યા અને છેવટે એક મોટું ભૂંગળું પસંદ કરી, ચારેય જણ અંદર સમાઈ જશેની ખાતરી કરી અને  ભૂંગળામાં કોથળો નાખી દીધો.

“ચાલો ત્યાં રોડ પર રહેતા હતા એના કરતા તો આ સલામત જગ્યા છે!”  અબ્દુલે અમર તરફ જોઈને કહ્યું.

“દોસ્ત, તું ચિંતા ના કર, અહિયાં કોઈ નહિ આવે” અમરે સાંત્વન આપતા કહ્યું, “ચલ થોડું ખાઈ લઇએ”

બંને ભૂંગળાની અંદર ગયા, આશા કોથળામાં થી સામાન કાઢી રહી હતી. પૂરી અને માવો બધાએ સાથે બેસીને ખાધો.

જમતા જમતા પણ પોલીસોની સાયરન અને ધડાકાના અવાજો સંભળાયા કરતા હતા એટલે અબ્દુલ અને અમરે નક્કી કર્યું કે રાતે એ બંને જાગતા રહેશે.

ફેબ્રુઆરીની કડકડતી રાતની ઠંડીમાં અમર અને અબ્દુલ બીડી સળગાવીને ભૂંગળાની ઉપર બેઠા હતા. ઝીણીને ઊંઘાડીને બહાર આવી અને એ બંને પાસે આવીને આશાએ પૂછ્યું,

“કેટલા દિવસ ચાલશે આ બધું?”

“રામ જાણે” “અલ્લા જાણે” બંને સાથે બોલ્યા, અને પછી એકબીજા સામે હળવું સ્મિત કર્યું.

બીજા દિવસે સવારે પોલીસની સાયરનના અવાજથી અબ્દુલની આંખ ખુલી ગઈ અને એને યાદ આવ્યું કે એ અને અમર રાતે વાતો કરતા કરતા ભૂંગળાને અઢેલીને જ એ બેઠો બેઠો ઊંઘી ગયો હતો. બાજુમાં જોયું તો અમર નહોતો. અમર સામેથી ચાલતો ચાલતો આવતો હતો.

“મને ઉઠાડ્યો કેમ નહિ?” અબ્દુલે પૂછ્યું.

“હું પણ ઊંઘી જ ગયો તો, હમણાં જ ઉઠ્યો, અહિયાં ચાર રસ્તે જોવા ગયો તો કે શું હાલત છે? બધું સુમસામ છે , દુકાનો બંધ છે, કર્ફ્યું ચાલુ છે, પોલીસ વારે ઘડીએ નીકળે છે, મારે તને વધારે વિગતવાર નથી કહેવું પણ લાગે છે હજુ લાંબુ રોકાવાનું થશે” પાણી ભરેલી ડોલ નીચે મુકતા અમરે કહ્યું.

“પાણી ક્યાંથી લાયો?”

“અહીંયા નજીકમાં દુકાનો પાસે એક પાણીનો નળ છે સવારે આ સમયે ૨ કલાક પાણી આવે છે”અમર અબ્દુલને ચિંતામાં નાખવા નહોતો માંગતો એટલે એણે જોયેલા તૂટેલી દુકાનો, સળગેલા ઘરોના અને આખા શહેરમાં બનેલા કાળા ધુમાડાના વાદળો વિષે ના કહ્યું. અમર જે જોઈને આવ્યો એના પર થી એને ખાતરી થઇ ગઈ હતી કે અહિયાં વધારે સમય કાઢવાનો છે અને બધાને થઇ રહે એટલુ ખાવાનું એ લોકો પાસે નથી. એણે વિચારી લીધું હતું કે જ્યાં સુધી સ્થિતિ સુધરશે નહિ ત્યાં સુધી એ નહિ ખાય.

બપોરે જ્યારે આશા ફરીથી કોથળામાં થી પાણી પૂરી કાઢી રહી હતી ત્યારે અમરે કહ્યું,

“મને અત્યારે ભૂખ નથી પછી ખાઈ લઈશ”

અબ્દુલ વાતને સમજી ગયો, એણે કહ્યું, “દોસ્ત તું નહિ ખાય તો હું પણ નહિ ખાઉં, એકાદ દિવસ નહિ ખાવાથી કશું બગાડવાનું નથી” આશા તરફ જોઈને, “ભાભી, તમે અને ઝીણી ખાઈ લો”

—-

આમને આમ બે દિવસ વીતી ગયા. નવો નિત્યક્રમ બની ગયો હતો. પોલીસની સાયરનો, ધડાકાના અવાજો વચ્ચે અમર અને અબ્દુલ દિવસ રાત પાણી પીને જીવતા હતા, અને આશા અને ઝીણી પાણીપુરી ખાઈને.  અમર અને અબ્દુલ બે રાતથી જાગતા હતા, પોલીસની સાયરનનો અવાજ નજીક આવે એટલે ભૂંગળામાં સંતાઈ જતા અને પછી થોડી વાર પછી ફરી પાછા બહાર આવી જતા. રોજ રાતે અબ્દુલ અને અમર જુના દિવસોની વાતો કરતા, અલગ અલગ વાનગીઓની વાતો કરતા અને કાલથી ખાવાનું મળી જશેના વિશ્વાસ સાથે રાત પસાર કરતા.

બીજી માર્ચની સાંજનો ૭ વાગ્યાની આસપાસનો સમય હતો. બધા ભૂંગળામાં હતા અને આશા પાણીપુરીનાં માવાનો નાનકડો કોળીયો બનાવીને ઝીણીને ખવડાવી રહી હતી.

“કંટાળી ગયા આ પાણીપુરીથી તો” આશાએ મોં બગાડીને અમરને કહ્યું.

“બસ હવે એકાદ દિવસ… “કહેતા કહેતા અમર અટકી ગયો, એને મોટ્ટા ટ્રકનો અવાજ સંભળાયો. ભૂંગળામાં એક નાનકડું કાણું હતું એમાંથી બહાર જોયું તો નહેર ઉપરના બ્રીજ ઉપર એક મોટો ટ્રક આવીને ઉભો રહી ગયો હતો, ટ્રકની પાછળ લગભગ ૫૦ માણસો અલગ અલગ હથીયારો, ચપ્પા, ધારિયા, તલવારો સાથે ઉભા હતા અને બુમાબુમ કરી રહ્યા હતા.અમરે મો પર આંગળી મૂકીને આશા અને અબ્દુલને શાંત થવાનો ઈશારો કર્યો. ઝીણી અવાજ ન કરે એ માટે આશાએ એનું મોં દાબી દીધું. અમરે જોયું કે ટ્રકની બાજુમાં ડ્રાઈવરની સીટ પરથી બે જણ નીચે ઉતરી અને સામેની તરફ જોઈ રહ્યા હતા.ટ્રકમાં ચડીને આવેલા ટોળામાંથી એક પછી એક બધા નીચે ઉતરી રહ્યા હતા. સામેની બાજુથી બીજા એક ટ્રકનો અવાજ આવતો સંભળાયો અને આ ટોળામાંથી કોઈ એક એ બુમ પાડી,

“નહિ જવા દઈએ એ લોકો ને અહીંથી આગળ”

“નહિ જવા દઈએ” ટોળાએ નારો લગાવ્યો.

જોત જોતામાં બીજો ટ્રક પણ સામે આવીને રોકાઈ ગયો, એમાંથી પણ લગભગ ૫૦ માણસો હથિયારો લઇને ઉતર્યા. કોઈ વાતચીત વગર બંને ટોળાઓ સામ સામે આવી ગયા અને એના પછી દોડધામ, માર-કાટ અને ચિત્કારો સાથે હિંસા વ્યાપી ગઈ. હથીયારોના અવાજ અને ચિત્કારોના અવાજોથી ઝીણી રડવા લાગી હતી. આશાએ હજુ પણ એનું મોં દબાવી રાખ્યું હતું પણ એની આંખમાંથી આંસુઓ વહેવા લાગ્યા હતા. અમર અને અબ્દુલને પણ એટલા ડરી ગયા હતા કે આટલી ઠંડીમાં પણ એમને પરસેવો વળી ગયો હતો. અમરને ખબર હતીકે  બહાર નીકળવું ઘણું જોખમી છે અને ભૂંગળાની અંદર જ  બેસી રહેવામાં સલામતી છે.અચાનક દુરથી પોલીસની સાયરનનો અવાજ આવ્યો. બ્રીજ પર લડાઈ ચાલુ જ હતી, પોલીસની ગાડી બીજા ટ્રકની પાછળ આવીને ઉભી રહી અને એક પોલીસ ઓફિસરે હવામાં ગોળીબાર કર્યો અને બ્રીજ પરના બંને ટોળામાં દોડાદોડ થઇ ગઈ, પરિસ્થિતિને કાબુમાં લાવવામાટે પોલીસે અશ્રુવાયુ છોડ્યો.હજુ પણ બંને ટોળાઓ વચ્ચે લડાઈ ચાલુ જ હતી, અશ્રુવાયુ છોડાયા પછી અંધાધુંધી વધારે વધી ગઈ હતી, એ લોકો જોયા વગર સામે તલવારો, ચપ્પુઓ વીંઝતા હતા અને બધી દિશાઓમાં ભાગતા હતા. ભૂંગળા બ્રીજથી એટલા નજીક હતા કે થોડી જ સેકંડમાં અશ્રુ વાયુની અસર ભૂંગળાની અંદર પણ થવા લાગી. અંદર બેસેલા ચારેય જણને પહેલા આંખમાં થી પાણી આવવા લાગ્યું ,  પછી છીંકો અને ઉધરસ ચાલુ થઇ ગઈ , આંખો દુખવાનું ચાલુ થઇ ગયું અને છેવટે શ્વાસ લેવામાં તકલીફ થવા લાગી.

“હવે અહીંથી નીકળવું જ પડશે” ઉધરસ ખાતા ખાતા અમરે કહ્યું.

“હું એક બાજુ રહું છું અને તું બીજી બાજુ રહે વચ્ચે ભાભી અને ઝીણીને રાખીએ અને બધા સાથે નીકળીએ, મારી જાન જતી રહેશે ત્યાં સુધી હું ભાભી અને ઝીણી ને કંઈ નહિ થવા દઉ” અબ્દુલે કહ્યું.આમ ચારેય જણ એક સાથે બહાર નીકળ્યા અને હજુ કઈ દિશામાં ભાગવાનું એ વિચારે એની પહેલા અમરની સામેથી દોડતા દોડતા તલવાર લઈને આવતા એક માણસે અમરના પેટમાં તલવાર ભોંકી દીધી.

અમરને એક વિચિત્ર પ્રકારનો હાશકારો વર્તાયો અને મનમાં થયું,

“હાશ! કેટલા દિવસ પછી કંઈક પેટમાં ગયું!”

અમર મરી ગયો!

-સાક્ષર


બીજા ક્રમાંકે આવેલી વાર્તાની લીંક

ત્રીજા ક્રમાંકે આવેલી વાર્તાની લીંક


(વાર્તા લખવા માટે પ્રોત્સાહન આપવા બદલ અને વાર્તાસ્પર્ધા વિષે જાણ કરવા બદલ પ્રજ્ઞાબેનનો ખુબ ખુબ આભાર)


તા.ક. – 

(Congratulations, તમે વાંચતા વાંચતા આટલે સુધી પહોંચી ગયા)

Next post: આવતા અઠવાડિયે(૧૨મી ફેબ્રુઆરી) – “વાંચન, લેખન અને વજન: મારું ૨૦૧૪નું પ્રગતિ પત્રક” ગયા વર્ષની પોસ્ટ “નવા વર્ષના સંકલ્પો એક મહિના પછી” નાં સંદર્ભમાં

(જો પોસ્ટ ના આવે તો ઉઘરાણી કરજો ;) )

,

11 Comments

વાર્તામાં વળાંક: ના હોય

Originally posted on શબ્દોનુંસર્જન:

Sakshar Thakkar's profile photo

શબ્દોનું સર્જનનાં આ મહિનાના વિષય “ના હોય” માટે મારી લઘુકથા.

“ના હોય”

તાપમાં મહેનત કરવાને લીધે પરસેવાથી લથબથ એવો શંભુ એની ઝુપડીમાં આવીને દીવાલના ટેકે બેઠો. ત્રિકમ, પાવડો અને બીજા ખેતીના સાધનો રસ્તામાં થી લઇને ખૂણામાં મુકતા એની પત્ની ઉમાએ કહ્યું, “આ બધું રસ્તામાં કેમ નાખ્યું છે, ગણપત ત્યાં આગળ જ રમે છે એ જો રમતા રમતા આ બાજુ આયો તો એને વાગી જશે”

“અલી,  મેલું છું હવે થોડો શ્વાસ તો લેવા દે”

“હઉ, લઇ લો લઇ લો શ્વાસ લઇ લો…થોડો”

ખુલ્લું પડેલું “ખેડું મિત્ર” છાપાનું પાનું  જોયું અને જોરથી વાંચ્યું,

“દરેક જગ્યાએ પાણી ભરપુર, મધ્યપ્રદેશમાં પુર”

અને ચુલા પર કંઈક વઘાર કરતી ઉમાને કહ્યું,

“અલી તું આવું બધું કેમ વાંચે છે, અહીંયા પાક થતો નથી, લેણદારો પાછળ પડ્યા છે, આટલો દુકાળ છે ને તું પુરના સમાચાર વાંચે છે, કેમ હેરાન કરે છે!”

“ના રે ના, એવું બધું કંઈ નથી વાંચતી, આ તો, એ પાનાંમાં નીચે જુઓ નવી વાનગી…

View original 153 more words

,

Leave a comment

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,527 other followers