બા મને વહેવાર કરતા આવડી ગયો

આ કવિતા રમેશ પારેખની કવિતા “બા મને ચપટી વગાડતા આવડી ગઈ” ની sequel કવિતા છે. નાના હોય ત્યારે બસ ચપટી વગાડતા, બિલ્લી ભગાડતા અને મુન્ની રમાડતા આવડે એટલે બહુ થઇ ગયું, પણ જેમ જેમ મોટા થતા જઈએ તો ઘણું બધું શીખવું પડે છે, સમાજના વ્યવહારો શીખવા પડે છે, જે કોઈ શાળા શીખવતી નથી, જાતે મહેનતથી શીખવું પડે છે. આ કવિતા એ બધા વ્યવહારો શીખ્યાના નીચોડ રૂપ છે.

દરેક તહેવાર કરતા આવડી ગયો,
બા મને વહેવાર કરતા આવડી ગયો.

મામાના ઘરેથી નીકળતી વખતે આપે છે કવર જ્યારે મામી,
ગજવામાં પૈસા એ મુકતો હોઉં ત્યારે, કરું હું ઔપચારિકતા સામી.
“ના લેવાય મારાથી” ને “આટલા બધા ના હોય” એવો સદાચાર કરતા આવડી ગયો.
બા મને વહેવાર કરતા આવડી ગયો.

તેમની અનિચ્છાએય “મારા માન ખાતર” મહેમાનોના પેટ પર કરું જુલમ,
ભાત ખવડાવુંને પછી શ્રીખંડ ખવડાવુંને પછી ના ખાય તો ખવડાવું સમ;
આપણા ઘેર આયા છે તો આપણું જ ચાલેને , એવો અધિકાર કરતા આવડી ગયો.
બા મને વહેવાર કરતા આવડી ગયો.

પોતાને સાચવું કે સાચવું નહિ હું, પણ સાચવું  છું પ્રસંગો બા,
ચાંદલાઓ નોંધીને નક્કી કરું કે કયા મોંઘેરા સંબંધો બા.
સમાજમાં આપણું કેવું દેખાય એવો વિચાર કરતા આવડી ગયો.
બા મને વહેવાર કરતા આવડી ગયો.

-સાક્ષર

તા.ક.– આ પોસ્ટને લાઈક કરો, બ્લોગને સબસ્ક્રાઈબ કરો, નીચે કોમેન્ટ કરો, હું તમારા બ્લોગમાં આવીને લાઈક, સબસ્ક્રાઈબ અને કોમેન્ટ કરી જઈશ… બ્લોગ વ્યવહારે જે કરવું પડે એ તો કરવું જ પડે ને બોસ!!!

Advertisements