વાર્તામાં વળાંક – સિંહ અને શિયાળ

એક સિંહ —- જંગલ ના બધા પ્રાણીઓને મારી નાખતો તો —-જંગલ ના પ્રાણિઓએ આજીજી કરી —- અમે રોજ એક એક પ્રાણી તમારી ગુફા સામે આવી જઈશુ—તમે અમને ખાઈ લેજો—— શીયાળ નો વારો આવ્યો — એંણે સિંહ ને કીધૂ —-કુવા મા બીજો સિંહ છે— સિંહ નુ ગુસ્સે થવુ કુવા મા કુદકો મારવો—સિંહ નુ મુત્યુ

એક વખત એક સિંહ હતો તેનુ નામ મનમોહનસિંહ ( નામ બદલેલ છે 😉 ). એ જંગલનો રાજા તો હતો પણ જંગલનાં સભ્યો એનાથી બહુ જ બીતા હતાં, એ બધાનો શિકાર કરતો હતો. હવે બધા પ્રાણીઓ એ વિચાર્યુ કે આવી રીતે તો એક દિવસ બધાનો નાશ થઇ જશે, એટલે બધા એ ભેગા મળી ને વિચાર્યું કે આપણે મનમોહનસિંહને કહીએ કે અમે રોજ એક પ્રાણી આવીશું. પણ પછી બધા પ્રાણીઓમાંથી શિયાળ આ વાત કહેવા ગયું મનમોહનસિંહ પાસે, પણ મનમોહનસિંહે વાત સાંભળ્યા વગર જ એને મારી નાખ્યું, હવે એ શિયાળની વિધવા શિયાળણ એ નાનકડા શિયાળ પાસે આ વાત છુપાવી રાખી અને ખાલી એમ જ કહ્યું કે તારા પપ્પા એક્સીડન્ટમાં મરી ગયા હતા. મનમોહનસિંહ એનો ક્રુર ખેલ ચાલુ રાખ્યો તો. બધા પ્રાણી વિચારતા હતાં કે હવે શું કરીશું એને આપણો વિચાર કોણ કહેવા જશે. એ તો સાંભળ્યા વગર જ મારી નાખે છે, એક ઉંદર સભામાં હતું એણે કીધું કે આપણે સિંહના ગળામાં ઘંટ બાંધી દઇએ એટલે એ આવે એટલે ખબર પડિ જાય અને કોઇ એ કહેવા જવાની પણ જરુર નથિ સિંહને અને પેલા શિયાળની જેમ કોઇ મરે પણ નહિ. આ વાત સાંભળીને પેલા શિયાળનુ બચ્ચુ ભડક્યું અને ઘરે જઇને એની માને કીધું, “મા તે મારાથી આ વાત કેમ છુપાવી? મને કેમ કીધું કે તારા પપ્પા એક્સીડન્ટમાં મરી ગયા હતા”… અને એનામાં બદલાની આગ ભભૂકી ઉઠી… અને એ ગયું સિંહની ગુફામાં એને પક્ડી ને ઢસેડી ને બહાર લાવ્યું અને જંગલમાં એક કુવો હતો એમાં એને પોતાનું મોઢૂં છેલ્લી વાર બતાવી ને બોચી પકડી ને નાંખી દીધું. બધા પ્રાણીઓ ખુશ થઇ ગયા…

બોધ – બદલાની આગ થી કોઇ નથી બચી શક્તું કોઇ નહિ.