લમણેશની લમણાઝીંક

f95ac7_028a8ca3f6ed4804b7b6bbf225510f20

અંગ્રેજીમાં એક શબ્દ છે હાઈપોકોન્ડરીઆક

Hypochondriac – a person who is abnormally anxious about their health

(રોગનો ભ્રમ સેવનાર)

મારો મિત્ર લમણેશ ડિસોઝા (નામ, અટક, જ્ઞાતિ, જાતિ, મારી સાથેનો સંબંધમાંથી કેટલુક બદલેલ છે ) Hypochondriac નથી. Hypochondriacને રોગ ન હોય તો પણ એવો ભ્રમ રહ્યા કરે કે એને કોઈ રોગ છે.  લમણેશને ખરેખર અલગ અલગ વિચિત્ર જાતના રોગ થયા કરતા હોય છે અને એને દવા લેવાની નથી ગમતી. બે દિવસ પહેલા  લમણેશના ઘરે અમે જમવા ગયા હતા અને લમણેશ મેડીકલ સ્ટોરથી એની દવાઓ લેવા ગયો હતો ત્યારે એની પત્નીએ એની જે વ્યથા વર્ણવી તે તેમના જ શબ્દોમાં કંઈક નીચે મુજબ છે:

જવા દો ને બહુ તકલીફ છે.  બે અઠવાડિયા પહેલા જ એમને ખંજવાળની તકલીફ ઉપડી હતી, બે દિવસ સુધી જ્યારે બેસે ત્યારે પલાઠી વાળીને જ બેસે અને પગની પાનીઓને ખંજવાળ્યા કરે. હવે ઘરે છે ત્યાં સુધી ઠીક છે, પણ અમે રેસ્ટોરન્ટમાં ગયા ત્યાંય પલાઠી વાળીને બેસી ગયા. એમ પાછા સ્વચ્છતાના આગ્રહી, ગંદા હાથ વડે ખવાય નહિ એટલે બધું ચમચીથી ખાધું. સૂપ સુધી તો બધું બરાબર હતું, પણ જેવો પાપડ આવ્યો, એને ચમચીથી ખાવામાં સ્ટીલની થાળીમાં એટલું બધું ટંગ ટંગ કરીને ખાધું, બધા ટેબલવાળા અમારી તરફ જોતા હતા. પછી ઘરે જઈને કહે કે આજે પાપડ ચમચીથી ખાધો એટલે બરાબર પાચન નથી થયું અને ઝાડા થઇ ગયા છે, તો ૧ કલાકમાં ૫થી ૬ વાર ટોયલેટ જઈ આવ્યા, અને આ બાજુ પગની પાનીએ ખંજવાળ તો ચાલુ ને ચાલુ જ એટલે અંદર જઈને દઈ જાણે શું ય કરતા હશે, જ્યારે જાય ૨-૩ મિનીટમાં ધડામ દઈને અવાજ આવે.
મેં બહારથી પૂછ્યું, “બધું બરાબર તો છે ને?”
તો કહે કે “હા સહેજ બેલેન્સ જતું રહ્યું હતું, Indian ઝાઝરૂ હોત તો હાલત વધારે ખરાબ થાત”.
આટલી બધી તકલીફ હતી તો મેં કીધું ઝાડાની હાલત થોડી સારી થાય તો ડોક્ટરને બતાવી આવો ખંજવાળ માટે,
તો કહે  કે “ખંજવાળ કંઈ જીવલેણ રોગ થોડો છે તો એમાં ડોક્ટરને બતાવાનું હોય”
પછી એમને કંઈક યાદ આવ્યું એટલે ગાદલાની નીચે મૂકી રાખેલા  “સહિયર”ના “દાદીના નુસખા”ના કટીંગ કાઢ્યા, એમાંથી એક કાગળિયાંમાંથી કંઈક વાંચીને, એક હાથમાં “સહિયર”ના કટિંગ અને બીજા હાથથી ડાબા પગની પાની ખંજવાળતા મને કહે કે “લાવ મને અખરોટ આપ, આમાં લખ્યું છે એક અખરોટનો ટુકડો ૯ વખત ચાવીને ખાવાથી ઝાડામાં તરત રાહત મળે છે”
હું અખરોટ અને ખાંડણી લઇને આવી, તો  “ખાંડણીની શું જરૂર છે! આ મારા મજબુત દાંત ક્યારે કામમાં આવશે?” એમ કહી, હું કહું કે “અત્યારે ઝાડા થયા છે ને એમાં દાંતથી તોડવાનું risk નાં લેશો” એની પહેલા જ અખરોટ લઇ સીધી દાંતથી તોડવા લાગ્યા, અને એટલામાં જ એમને હેડકી આવી તો અખરોટ આખી મોઢાની અંદર જતી રહી. પછી કંઈક કેહવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યા પણ એમના મોઢામાં રહેલ અખરોટને કારણે મને બસ  “અ અ આં આં” જ સંભળાયું. એનો એમને ખ્યાલ આવતા ફોનની બાજુમાં પડેલ પેન લઇ અને સહિયરના “દાદીમાંના નુસખા”ના કટિંગમાંના દાદીમાના ક્લોસ-અપ ફોટોમાં, દાદીમાંના કપાળ પર કંઈક લખ્યું અને મને બતાવ્યું. ત્યાં દાદીમાંના કપાળ પર લખ્યું હતું, “પક્કડ લઇ આવ”
હું પક્કડ લઇ આવી, પછી પક્કડ લઇને એમણે જોરથી અખરોટ બહાર ખેંચી, અખરોટ બહાર નીકળીને દુર ફેંકાઈ ગઈ અને એ તરત ટોયલેટ તરફ દોડવા લાગ્યા, બારણું બંધ કરતા પહેલા મને કહ્યું, “ખંજવાળ મટી ગઈ”
દસેક મિનીટ પછી બારણું ખુલ્યું અને એ તરફથી બુમ આવી, “લમણીકા….. અહીંયા આવ કંઈક બતાવું”, મેં મારા કલ્પનાઓના ઘોડાઓને સહેજ પણ દોડાવ્યા વગર એ તરફ ગઈ તો એ ટોયલેટની બહાર અરીસા સામે મોં ખુલ્લું રાખી ને ઉભા હતા , “આ જો અહિયાં દાંત આગળ સોજો આવી ગયો હોય એવું લાગે છે?”

Dentist એ આખી અખરોટ વાળી ઘટના સાંભળી અને હસવાનું રોકતા રોકતા કહ્યું, “સોજો તો આવ્યો છે પણ એ મોટી તકલીફ નથી, સોજો તો જાતે બેસી જશે… પણ તમારો પાછળનો એક દાંત સડી ગયો છે, અત્યારે તો એ આ સોજાને કારણે કાઢી નહિ શકાય, પણ ૨-૩ દિવસમાં સોજો બેસે એટલે મળવા આવી જજો”

ડોકટરે કીધું એમ સોજો તો બે દીવસમાં ઉતરી ગયો, પણ એ વખતે dentist પાસે ના ગયા, એના પછી ૧ અઠવાડિયા પછી બીજી નવી તકલીફ ચાલુ થઇ. “આંખની ભ્રમર (eyebrow)માં દુખાવો”
સવારે ઉઠીને જ મને કીધું કે “eyebrow દબાવી આપ”, માણસની ઉપર કોઈ ઘોડો બેસીને માણસની સવારી કરતો હોય એવું દ્રશ્ય ભાળીને કોઈ પણ માણસના જેવા હાવ-ભાવ હોય તેવા હાવ-ભાવ સાથે મેં પૂછ્યું, “હેં….???” તો કહે “બેરી થઇ ગઈ છે? eyebrow દુખે છે, દબાવી આપ તો ભગવાન તારું ભલું કરશે”.
એમને શિયાળામાં ઠંડીને લીધે અમુક વાર માથાના વાળ તો દુખતા જ હોય છે એ વખતે કપડા સૂકવવાની કલીપ વાળ પર અડધો કલાક લગાવી દે અને એમને રાહત થતી હોય છે. આ eyebrow વાળો દુખાવો નવો હતો. પણ હું એમને ઓળખું એટલે બીજું કંઈ આગળ પૂછ્યા વગર મેં એમની જમણી eyebrow દબાવવાની ચાલુ કરી, તો મારો હાથ પકડીને કહે કે “ડાબી eyebrow દુખે છે, આ નહિ”
એટલે મેં ડાબી eyebrow દબાવવાનું ચાલુ કર્યું. આ કામનો પહેલા અનુભવ નહિ એટલે પહેલા ધીમા દબાણથી દબાવવાનું ચાલુ કર્યું, તો એમણે કહ્યું, હજુ જોરથી દબાવ, મેં થોડું જોર વધાર્યું તો “ઓ….” કરીને ચીસ પાડી. એમણે ચીસ પાડી એના લીધે મને એમના દાંત દેખાયા અને ખબર પડી કે જેમ કેરીના કોથળામાં એક બગડેલી કેરીને લીધે બીજી બધી કેરી બગડવા માંડે એમ એમના બીજા બે દાંત પણ સડી ગયા હતા. એમાંથી એક દાંત તો આગળનો વચ્ચે નો દાંત સડી ગયો હતો.
એના પછી બે દિવસ એમને સમજાવ્યા ત્યારે Dentist પાસે ગયા ત્યારે ડોકટરે કહ્યું, “થોડા વહેલા આવ્યા હોત તો દાંતને બચાવી શક્યા હોત, પણ અફસોસ હવે તો દાંતને કાઢવા પડશે.” આ સાંભળીને એનેસ્થેસિયા આપ્યા વગર એ જ વખતે એમના દાંત ખેંચી કાઢ્યા હોય એવું એમનું મોઢું થઇ ગયું. પછી તો…

એટલામાં લમણેશ બારણાંની અંદર આવ્યો. દવાઓની કોથળી ટેબલ પર મૂકી, સોફા પર બેઠો. મેં પૂછ્યું, “શું ચાલે લમણેશ? તબિયત કેવી છે?” લમણેશે પલાઠી વાળી, બંને હાથથી એની બંને પગની પાની ખંજવાળતા ખંજવાળતા, નીચેના એક દાંત વગરનું સ્મિત આપી એ બોલ્યો,

” બસ જલસા છે.”

સાક્ષર

રાધે રાધે રાધે

 

સમર્થ આજે ૧૦ મહિનાનો થયો. અમે સવારે બે, બપોરે બે અને સાંજે બે એમ નિયમિતપણે ૬ સંસ્કાર આપી રહ્યા છીએ એટલે મોટો થઇને કોઈ કહી ના જાય કે મા-બાપે સંસ્કાર નથી આપ્યા. સંસ્કાર અને ભોજન સાથે બાબાને મનોરંજન અને શિક્ષણ માટે સાહિત્યના સંપર્કમાં પણ લાવવાનો પ્રયત્ન કર્યા કરીએ છીએ. હવે બાબાનો ઊંઘવાનો સમય ધીમે ધીમે ઓછો થઇ રહ્યો છે એટલે અમે લોકો “આલા” સાહિત્ય પરથી “બાબા” સાહિત્ય તરફ વળ્યા છે પછી જયારે બાબો હજુ થોડો સમજણો થશે એટલે બાળ સાહિત્ય તરફ વાળીશું.

આજે બાબા સાહિત્યના એવા એક સર્જનની વાત કરવી છે જેના દ્વારા પ્રાપ્ત થયેલું કૌશલ્ય બાબાને આખું જીવન કામમાં લાગશે. એ સર્જનનું નામ છે આ પોસ્ટનું શીર્ષક: “રાધે રાધે રાધે” અને એ કૌશલ્યનું નામ છે તાળી પાડવી. આખા જીવનમાં ઘણી બધી જગ્યાઓ એ પછી બાબાએ તાળીઓ જ પાડવાની છે: જન્મદિનમાં, સ્કુલમાં (ખબર નહિ સ્કુલમાં તાળીઓનું ચલણ હજુ પણ છે કે પછી “environment friendly” હાથ ઉપર કરીને ફૂલ બનાવવાની એક્શન કરાવવામાં આવે છે), ભજનમાં, પ્રવચનોમાં, કોન્સર્ટમાં, નાટકમાં, પિકચરોમાં વગેરે વગેરે.

આ સર્જનની દરેક પંક્તિ જોઈએ અને એ પંક્તિ દ્વારા કવિ શું કહેવા માગે છે એનો પ્રયત્ન કરીએ:

રાધે રાધે રાધે

કવિએ શરૂઆત ભગવાનના નામથી કરી છે (કે ભગવાનની પ્રેમિકાના નામથી!) એટલે પહેલી પંક્તિથી જ કવિ દર્શાવવા માંગે છે કે આ ભજન હોઈ શકે એટલે તાળી પાડવાની તૈયારી રાખવી.

શીરો પૂરી ખાજે

આ પંક્તિ કવિ રાધે રાધેને ઉદ્દેશીને કહેવા માગે છે કે નાના બાળકને( જેને આ કવિતા સંભળાવવામાં આવે છે) એ અધ્યાહાર રાખ્યું છે. જે આ કવિતાની વિશેષતા છે, જેને કારણે આ માત્ર કવિતા ન રહીને વિવિધલક્ષી સર્જન બની જાય છે. તેને તમે ભજન, થાળ કે બાબાગીત ગણી શકો છો. સરળતા માટે આ કવિતાને બાબાગીત ગણી એમ સમજીશું કે આ બાબા/બેબીને ઉદ્દેશીને કહેવામાં આવ્યું છે.

શીરાની તો વાર છે

પુરીઓ તળાય છે

અહી આ બે પંક્તિઓમાં કવિએ વાર્તામાં જે રીતે વળાંક આપ્યો છે એ વર્તમાન સમાજનું તાદૃશ વર્ણન કરે છે. જેવી રીતે સરકારી ઓફીસમાં તમારે કોઈ કામ કરાવવાનું હોય અને તમને કહેવામાં આવે કે બસ મોટા સાહેબની સહી કરાવવાની છે કાલે આવી જજો. એમ કવિ એ પહેલા કહ્યું છે “શીરો પૂરી ખાજે”

પછી બીજા દિવસે એ જ કારકુન એમ કહે કે સહી તો ત્યારે જ થાય જ્યારે તમે પહેલા ૫૦ રૂપિયાના સ્ટેમ્પ પેપર પર affidavit કરાવી આવો અને એની બે ઝેરોક્ષ કરાવી આવો. એમ પછી ની પંક્તિમાં કવિએ કહ્યું છે, “શીરાની તો વાર છે પુરીઓ તળાય છે”

એક પૂરી કાચી

<બાબા/બેબીનું નામ>ની <માસી/ફોઈ/મમ્મી/મામી/બહેન> નાચી.

(બાબા/બેબી દ્વારા તાળીઓનો ગડગડાટ)

છેલ્લી પંક્તિ કવિનો master stroke છે, આ પંક્તિથી કવિની કવિતા પોતાની મટીને સાર્વજનિક બની જાય છે, આવી flexibility(તમે જેને ચાહો એને નચાવી શકો) બીજી કવિતાઓમાં જવલ્લે જ જોવા મળે છે. બીજી વિશેષતા આ પંક્તિની એ છે કે અહીં એક નાની વાતમાં કવિ જીવનની સૌથી મોટી શીખ આપી જાય છે: અંગ્રેજીમાં એક કહેવત છે “every cloud has silver lining” એટલે કે ગમે એટલે ખરાબ પરિસ્થિતિ હોય એમાં કંઈક સકારાત્મક શોધીને ખુશ રહેવું. બાળક ગમે તેટલું ભૂખ્યું હોય અને પૂરી કાચી રહી જાય પરંતુ આવી પરિસ્થિતિમાં પણ કોઈને નાચતું જોઈને એ તાળી પાડવા માંડે છે.

આ કવિતાનું ૫૦-૬૦ વખત બાળક પાસે એના હાથ પકડી, તાળી પડાવીને પુનરાવર્તન કરાવો ત્યારે બાળક એક વખત જાતે તાળી પાડે છે અને એના જીવનના પહેલા performance માટે તૈયાર થઇ જાય છે. બાળકના માતા પિતા એ ૫૦-૬૦ વખત કરાવેલા પુનરાવર્તનને વસુલ કરવા ૫૦-૬૦ વખત બાળક પાસે perform કરાવી લે છે. જયારે ઘરે કોઈ પણ મહેમાન આવે એટલે બાળકને સામે લાવીને બસ એટલું જ કહેવાનું,

“બેટા, uncleને/auntyને/uncle-auntyને ‘રાધે-રાધે’ કરીને બતાવો!”


તા.ક. – સમર્થ અડધા વર્ષનો થયો ત્યારે એક હિન્દીમાં કવિતા લખી હતી.

आधा बैठा आधा खड़ा

समर्थ जब आधा जागेगा,

हम लोगो की टोली देख कर

पूरा ही चौंक जाएगा।

 

आधी अधूरी उसकी ही भाषामें

उसको मैं बताऊंगा :

और आधा बड़ा हो जा बेटा,

पूरी दुनिया घुमाऊंगा।

 

ये जहाँ में तुझे आए हुए

आधा साल गुज़र गया;

मम्मा आधी बिगड़ गई है,

मम्मा तो बिगड़ी ही नहीं थी

पप्पा आधा सुधर गया।

 

आधा केक मैं खा जाऊँगा,

आधा केक हम काटेंगे …

आधी खुशियाँ तुम रख लेना,

आधी खुशियाँ बांटेंगे।

ધોળા વાળ

quote-gray-hair-is-god-s-graffiti-bill-cosby-6-51-77

“સફેદ રંગ એ શાંતિનો રંગ છે”

આવું જેણે પહેલી વાર વિચાર્યું હશે એને એ વખતે સફેદ વાળ આવ્યા નહિ હોય, કારણ કે જ્યારે પહેલી વાર પહેલો સફેદ વાળ આવે છે ત્યારે જીવનમાં અશાંતિ થવાની ચાલુ થઇ જાય છે. જેમ અર્જુનને પક્ષીની માત્ર આંખ દેખાતી હતી એમ સફેદ વાળ આવ્યા પછી આપણે અરીસા સામે ઉભા હોઈએ તો આપણને આપણો એક માત્ર સફેદ વાળ જ દેખાય છે.

આપણા સમાજમાં સફેદ વાળ નાની ઉમરમાં હોવા એ બહુ શરમજનક કહેવાય છે. એ વાતનો ફાયદો વાળ કાળા કરી આપવાની પ્રોડક્ટવાળા સારી રીતે ઉઠાવે છે. મેં જોયેલી સૌથી પહેલી વાળ કાળા કરવાની જાહેરાત કંઈક આ પ્રમાણે હતી. દુરદર્શન પર ગોદરેજ ડાઈની જાહેરાત આવતી હતી, એમાં એક પાર્ટીમાં એક કાકા અને માસી જાય છે ત્યાં માસીને કોઈ બહેન કહીને બોલાવે છે અને કાકાને કાકા કહીને બોલાવે છે એટલે કાકા બગડે છે અને ઘરે જઈને ગોદરેજ ડાઈ લગાવીને કાળા વાળ વાળા થઇ જાય છે. આવી જાહેરાતો જોઈને પછી જ્યારે પણ સફેદ વાળ આવે ત્યારે એ વાળને સંતાડવાની અથવા કાળા કરવાની મથામણ ચાલુ થઇ જાય છે.

પહેલો સફેદ વાળ છુપાવવાની જટિલતા એ વાળના સ્થાન પર આધારિત છે. જો વાળ માથાની પાછળની બાજુ હોય તો તો વાળ ધારકના ધ્યાનમાં આવતા પણ વાર લાગે છે. જો વાળ આગળ હોય તો અમુક વાર અમુક રીતની પાંથી પાડવાથી એ સફેદ વાળ છુપાવી શકાતો હોય છે પણ જો આગળ રહેલા સફેદ વાળનું સ્થાન પાંથીની એકદમ નજીક હોય તો પાંથી પાડવાથી પણ સફેદ વાળ છુપાતો નથી અને પાંથી પાડ્યા પછી ટોળામાંથી કોઈ ઓળખીતો દેખાઈ આવે એમ કાળા વાળની વચ્ચે એ એક સફેદ વાળ દેખાઈ આવે છે.

આવી અલગ અલગ રીતથી વાળ સંતાડવાના પ્રત્યનો બાદ આપણે એક દિવસ ઘોર અપરાધ કરી બેસીએ છે: એ સફેદ વાળ ખેંચી નાખવાનો. પહેલો સફેદ વાળ ખેંચી નાખવાનો સંતોષ બસ થોડા દિવસ જ રહે છે જ્યાં સુધી બીજા ૩ નવા સફેદ વાળ નથી આવી જતા, અને પછી તો એક પછી એક જેમ પહેલા વરસાદ પછી દેડકા નીકળે એમ ઘણા બધા સફેદ વાળ આવવા માંડે છે.

અત્યારે મારા માથા પર અડધા વાળ કાળા છે અને અડધા ધોળા છે. ધોળા વાળના ટોળા એક પછી એક કાળા વાળને વટલાવી રહ્યા છે. અમુક ક્રાંતિકારી કાળા વાળ જ્યારે નીડર થઇને સામનો કરે છે ત્યારે ખરી પડે છે. એક દિવસ માથા પર ધોળા વાળનું સામ્રાજ્ય સ્થપાઈ જશે ત્યાં સુધી આ ત્રણ સમસ્યાઓ નડશે:

૧. વાળ ધોળા થશે

૨. વાળ ખરશે

૩. ધોળા વાળ નહિ ખરે

—-

તા. ક. – Happy New Year! આજકાલ બ્લોગ પર બહુ પોસ્ટ નથી થતું પણ લખવાની પ્રેક્ટીસ રહ્યા કરે એ માટે હું અમુક વાર શબ્દોનું સર્જન (https://shabdonusarjan.wordpress.com) પર ચાલતા વિષયોમાં થી કોઈ વિષય પર લખી લેતો હોઉં છું આ વખતે સહિયારું સર્જન(https://gadyasarjan.wordpress.com) પરનો વિષય હતો: ચાંદીના ચમકીલા વાળ. એ પરથી પ્રેરણા લઇને આ લેખ લખ્યો હતો.

ડેટોલ

હું નાનો હતો ત્યારે વારે ઘડીએ વગાડીને આવતો,
થોડું ઓછુ વાગ્યું હોય ત્યારે મમ્મી અને વધારે વાગ્યું હોય ત્યારે પપ્પા ડેટોલથી સાફ કરી આપતા…
આવી વહેંચણી મારા ઘાવ જોઈ શકવાની સહનશક્તિને આધારે કરવામાં આવી હશે એવું મને લાગે છે.
ફરી જ્યારે સાજુ થઇ જતું ત્યારે હું ફરી વગાડીને આવતો.
મારો ભાઈ પણ મારા જેવો જ,
એ પણ વારે ઘડીએ વગાડીને આવતો.
ઘરમાં ડેટોલનો સારો એવો વપરાશ રહેતો,
દોઢ બે મહીને બોટલ ખાલી થઇ જતી અને પપ્પા નવી ડેટોલ લઇ આવતા.

આજે માથું દુખતું હતું ત્યારે કોમ્બીફ્લામ લેવા દવાનો ડબ્બો ખોલ્યો,
ડબ્બામાં આખે આખી વાપર્યા વગરની પેક કરેલી ડેટોલની બોટલ જોઈ,
ઉપર વાંચ્યું તો ખબર પડી કે ૧ વર્ષ પહેલા expire થઇ ગઈ છે,
કદાચ બે વરસ પહેલા દિવાળીમાં લીધી હશે, એ વખતે સાફ-સફાઈ કરતી વખતે
આગલી ડેટોલની એક્સ્પાયર થઇ ગયેલી બોટલ ફેંકી દીધી હતી ત્યારે.

ડેટોલ વપરાતી નથી.
મને વાગતું જ નથી.
અરે, હું બહુ રમવા જ નથી જતો.
જાઉં છું તો બહુ સાચવીને રમું છું.
વાગવાનો ડર મારામાં પેસી ગયો છે,
હું મોટો થઇ ગયો છું.

– સાક્ષર

“We don’t stop playing because we grow old; we grow old because we stop playing.” – George Bernard Shaw

તા.ક.-
આમ તો આ પોસ્ટ ૩-૪ મહિનાથી ડ્રાફ્ટમાં  લખેલી પડી હતી, વિચાર્યું હતું કે ક્યારેક પોસ્ટ કરીશું, આજે મારા જન્મદિવસે post કરવાનું appropriate લાગ્યું. 🙂

વાંચન, લેખન અને વજન: મારું ૨૦૧૪નું પ્રગતિ પત્રક

ગયા વર્ષની શરૂઆતમાં ત્રણ સંકલ્પ કર્યા હતા, અને આ પોસ્ટમાં જાહેર પણ કર્યા હતા. દરેક સંકલ્પનું શું પરિણામ આવ્યું એ નીચે મુજબ છે:


  • આ વર્ષમાં ઓછામાં ઓછા ૨૪ પુસ્તકો વાંચવા

લાઈબ્રેરીની મેમ્બરશીપ તો ૩ વરસ પહેલાથી લીધી હતી પણ આ વર્ષે બરાબર રીતે એનો વપરાશ કર્યો. ફિક્શન, નોન-ફિક્શન, ગુજરાતી, અંગ્રેજી બધા મળીને કુલ ૧૮ પુસ્તકો વાંચ્યા. એ પુસ્તકોની યાદી જોવા માટે આ લીંક પર ક્લિક કરો.

પરિણામ –  ૭૫ ટકા. (૧૮/૨૪)

૨૦૧૫નો સંકલ્પ – ૩૦ પુસ્તકો.

૨૦૧૫માં અત્યાર સુધી વાંચેલા પુસ્તકોની સંખ્યા – .


  • આ વર્ષમાં ઓછામાં ઓછી ૨૪ બ્લોગ પોસ્ટ લખવી.

બ્લોગ પોસ્ટ્સ લખવામાં વર્ષની શરૂઆત સારી રહી પછી એકદમ ફુસ. દિલ્લીમાં જે હાલત ભાજપની થઇ એવી હાલત આ સંકલ્પમાં મારી થઇ છે (સારું છે કોંગ્રેસ જેવી ન થઇ). કારમો પરાજય. આખા વર્ષમાં માત્ર ૭ બ્લોગ પોસ્ટ.  જો કે, વર્ષના અંતના ભાગમાં લખાણના થોડા નવા ક્ષેત્રોમાં ખેડાણ પણ કર્યું. શબ્દોનું સર્જનની વાર્તાસ્પર્ધામાં ભાગ લીધો, અક્ષરનાદની માઈક્રોફિકશન સ્પર્ધામાં ભાગ લીધો (એનું હજુ પરિણામ નથી આવ્યું એટલે સ્પર્ધાની શરત મુજબ વાર્તાઓ હજુ સુધી બ્લોગ પર પ્રકાશિત નથી કરી). એકંદરે, સંકલ્પને ધ્યાન રાખતા વર્ષ ખરાબ રહ્યું પણ નવું શીખવાના અનુભવો સારા રહ્યા.

પરિણામ – ૨૯ ટકા (૭/૨૪)

૨૦૧૫નો સંકલ્પ – ગયા વર્ષ કરતા વધારે પોસ્ટ લખવી

૨૦૧૫માં અત્યાર સુધી લખેલી બ્લોગ પોસ્ટની સંખ્યા – ૨ (આ ગણીને)


  • અઠવાડિયે ઓછામાં ઓછા ૨ દિવસ, ઓછામાં ઓછી ૨૦ મિનીટ માટે સંગીત શીખવું/પ્રેક્ટીસ કરવી. (ગિટાર, તબલા કંઈપણ)

આ સંકલ્પનું પરિણામ કાઢવા માટે જોઈએ એવી માહિતીમેં ભેગી નથી કરી. એટલે  હું જે કહું એની પર જ તમારે વિશ્વાસ કરવો પડશે. દર અઠવાડિયે 20 મિનીટ એટલી તો પ્રેક્ટીસ નથી થઇ પણ સરેરાશે એટલી થઇ ગઈ હશે. ઓક્ટોબર-નવેમ્બરમાં અઠવાડિયામાં ૨ કલાકથી પણ વધુ પ્રેક્ટીસ થતી હતી. મારી કંપનીમાં અને Portland Hindi Sangam માં દિવાળીના પ્રોગ્રામ માટે એક મ્યુઝીક બેન્ડ સાથે bongo  વગાડ્યા હતા અને ગીટાર શીખવાનું પણ વર્ષ દરમ્યાન ચાલુ હતું.

બોંગો કેટલું શીખ્યો એનું પરિમાણ:

ગિટાર કેટલું આવડ્યું છે એનું પરિમાણ બતાવતો એક વિડીયો આવતા અઠવાડિયે પોસ્ટ કરીશ.

પરિણામ – પાસ (પુરતો data ન હોવાને કારણે ટકા નથી કાઢ્યા 🙂 )

૨૦૧૫નો સંકલ્પ – એક નવું વાજિંત્ર શીખવું.


તા.ક. 

  • વજન

સંગીત માટે સંકલ્પ હતો પણ પુરતો data ન હતો. વજન માટે સંકલ્પ ન હતો (વજન ઘટાડવાના થોડા પ્રયાસો હતા) પણ પુરતો data છે. 2014 નાં વર્ષમાં દર અઠવાડિયે વજન માપી અને રેકોર્ડ કર્યું હતું અને એનો ગ્રાફ નીચે મુજબ છે.

WeighGraph

ગ્રાફ પરથી એક જ્ઞાન એ મળ્યું કે નીચેની દિશામાં ગતિ કરતો વજનનો ગ્રાફ ઇન્ડિયા ગયા પછી ઉર્ધ્વ દિશામાં ગતિ કરવા લાગ્યો અને ક્રિકેટ રમવાનું બંધ કર્યા પછી એ ઉર્ધ્વ ગતિનો ઢાળ વધારે steep થઇ ગયો (steepને ગુજરાતીમાં શું કહેવાય?)

(Y- અક્ષ પર વજનના આંકડાઓ જાણી જોઈને છુપાડ્યા છે)

adnanQuote

Next Post: ગિટાર પર કોઈ ગીત.

વાર્તામાં વળાંક: દો-તીન-પાંચ

 

ટ્રેન લોકલ હતી, પણ એના હાથ એક્સપ્રેસની સ્પીડમાં ફરતા હતા.
૫-૧૦ સેકંડમાં તો પત્તાની ત્રણ થોકડી  સુટકેસ પર તૈયાર હતી.

એ લોકો એ દો-તીન-પાંચ રમવાનું ચાલુ કર્યું.
સુટકેસ પર એક પછી એક દાવ રમાતા હતા અને પોતાના બનેલા “હાથ” સુટકેસના પોતાના હિસ્સા તરફ એ લોકો ઉભા-આડા કરીને ગોઠવાતા હતા.

ત્રણેયના ૨-૨(-૨) “હાથ” બની ગયા હતા. દો-તીન-પાંચ ની રમત રસાકસીની ચરમસીમાએ હતી.
જેણે ૨ હાથ કરવાના હતા(અને થઇ પણ ગયા હતા) એનો દાવ હતો, એણે કાળીના ગલ્લાની ચાલ ચાલી. આની પહેલા કાળીની એક ચાલ થઇ ચુકી હતી, પણ એક્કો નીકળ્યો નહોતો.

અને… અને અચાનક બારીમાંથી પવન સાથે વરસાદ આવવાનો ચાલુ થઇ ગયો.
બારીની નજીક જે બેસ્યો તો એણે પહેલા પતરા વાળી બારી બંધ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
એ બંધ ના થઇ એટલે કાચ વાળી બારી બંધ કરી, પણ બારી બંધ થઇ એની પહેલા પવન એટલો જોરથી ફૂંકાયો કે સુટકેસ પર પડેલા પત્તાના ૪ “હાથ” બારીની બહાર ઉડી ગયા.

વરસાદ બાજી મારી ગયો.

(સત્ય ઘટના પર આધારિત)

આળસનાં પ્રયોગો: ઈસ્ત્રી

(“આળસના પ્રયોગો” શ્રુંખલા હેઠળ હું અલગ અલગ વિષયોમાં મારા અનુભવો અને સમજણ પ્રમાણે આળસ કેવી રીતે કરવી તે વિષે લખીશ.)
માણસે પહેલા કપડાની શોધ કરી, પછી ઈસ્ત્રીની. 17મી સદીમાં ઈસ્ત્રી “sad iron”નાં નામે ઓળખાતી હતી, “કેમ?” એ કહેવાની કોઈ જરૂર જેવું લાગતું નથી.

આપણા જીવનમાં ઈસ્ત્રીનો ત્રાસ નાનપણથી જ શરુ થઇ જાય છે, જ્યારથી સ્કુલ યુનિફોર્મ પહેરવાનાં શરુ થાય છે અને શર્ટ ઈસ્ત્રીની સાઈઝ કરતા પણ નાના હોય છે ત્યારથી ઈસ્ત્રીનો ત્રાસ શરુ થઇ જાય છે અને એ ત્રાસ આજનમ રહે છે. કહેવાય છે ને કે માનવ જન્મ લીધો એટલે ઈસ્ત્રી તો કરવી જ પડે. જો તમે ધોબીને ઈસ્ત્રી કરવા ન આપતા હો અને પોતે દર વખતે ઈસ્ત્રી કરતા કંટાળતા હો તો ઈસ્ત્રી કરવાથી બચવાના/સહેલાઇથી ઈસ્ત્રી કરવાના ઉપાયો આગળ વાંચો.

જીન્સ અને ટીશર્ટ
બહુ પુરાણી કહેવત છે આપણી, ન હોય વાંસ તો ક્યાંથી વાગે વાંસળી? એમ જો તમે તમારો પહેરવેશ જીન્સ અને ટીશર્ટ રાખો તો ઈસ્ત્રી કરવાની જરૂર પડતી નથી. આ પહેરવેશ એવો છે કે જેને સમાજે વિના ઈસ્ત્રીએ કરચલીઓસહ સ્વીકારેલો છે.

નાની બાંય vs મોટી બાંય
પણ દરેક વખતે એમ જીન્સ ટીશર્ટ પહેરી છટકી જવાતું નથી. અમુક પ્રસંગોની કે અમુકવાર નોકરીની જરૂરીયાત પ્રમાણે ફરજીયાતપણે ફોર્મલ કપડા પહેરવા પડે છે. આવા વખતે ધ્યાનમાં રાખવું કે શર્ટના ત્રણ પ્રકાર હોય છે, ૧. આખી બાંયનું ૨. અડધી બાંયનું અને ૩. બાંય વગરનું. બાંય વગરના શર્ટને જોઈએ એટલી સમાજમાં માન્યતા મળી નથી. બાકીના બે પ્રકારના શર્ટ માટે યાદ રાખવું કે અડધી બાંયના શર્ટને ઈસ્ત્રી કરવામાં ઓછો સમય અને મહેનત લાગે છે. તો બને એટલા અડધી બાંયના શર્ટ ખરીદવા.

જરૂર જેટલી ઈસ્ત્રી
આળસનો પ્રથમ નિયમ છે કે જરૂર જેટલી જ મહેનત કરવી. (એમ તો એવો નિયમ છે કે મહેનત ન કરવી, પણ જ્યારે મહેનત કરવી જ પડે એમ હોય તો જરૂર જેટલી કરવી)
જો તમારે ઈન્ટરવ્યુંમાં શર્ટ પહેરીને જવાનું હોય, તો તમે માત્ર શર્ટની આગળની બાજુ ઈસ્ત્રી કરીને ચલાવી શકો છો.
જો ટાઈ પહેરીને જવાનું હોય તો બટનવાળા ભાગની ઈસ્ત્રી કરવાની જરૂર નથી, અને જેટલી લાંબી ટાઈ એટલું વધારે સારું.
જો સુટ પહેરીને જવાનું હોય તો નીચેની આકૃતિમાં તીરથી બતાવેલો જેટલો ભાગ બહાર દેખાય છે એને જ ઈસ્ત્રી કરવી.

istri

જાડા લોકોનો સહારો
જાડા લોકોના ઘણા બધા ફાયદાઓમાંથી એક ફાયદો એવો છે કે તમે એમના દ્વારા તમારા કપડા ઈસ્ત્રી કરાવી શકો છો. જો તમારા ઘરમાં કોઈ મોટી સાઈઝમાં ઉપલબ્ધ હોય તો ક્યાંક જતી વખતે એમને શર્ટ પહેરાવી અને ઉતારી દેવાથી instant ઈસ્ત્રી થઇ જતી હોય છે પણ ધ્યાન રાખવું કે એ એટલા પણ જાડા ન હોય કે તમારું શર્ટ ફાટી જાય અને તમારે નવું અડધી બાંયનું શર્ટ લેવું પડે.

ગાદલું અને બીજા ભારે પદાર્થો

જો ઈસ્ત્રી કરવી પડે એ કોઈ રોગ હોય તો, કપડાને ગાદલા નીચે મૂકવાનો ઉપાયને એ રોગનો આયુર્વેદીક ઉપચાર કહી શકાય. આ ઉપાય એકદમ જુનો અને જાણીતો છે પણ આ ઉપાયમાં એટલું ધ્યાન રાખવું કે કપડાને ગડી બરાબર રીતે વાળીને ગાદલા નીચે રાખવું. જો કોઈ વાર ખોટી ગડી વળી જાય અને ખોટી ઈસ્ત્રી થઇ જાય તો એ પછી અમુક કરચલીઓ permanent થઇ જાય છે, એ કરચલીઓ પર એના પછી બુલડોઝર પણ ફેરવવામાં આવે તો સરખી થતી નથી. આ ઉપાયમાં એવું પણ થવું શક્ય છે કે રાતે જો કોઈ શર્ટ ગાદલા નીચે મુક્યું હોય અને સવારે ભૂલી જઈએ તો બધા ખાના ફરી વળીએ અને શર્ટ મળતું નથી, પછી કોઈ દિવસ તિજોરીની ચાવી શોધતી વખતે એ શર્ટ ઈસ્ત્રી-ટાઈટ મળી આવે છે.

સૌથી સરળ ઉપાય
કરચલીઓ સાથે જીવવાની ટેવ પાડી દો. બધા એ વહેલા કે મોડા કરચલીઓ સાથે જીવવાનું શીખવું જ પડશે,
એમ પણ, અમુક કરચલીઓ એવી હોય છે કે જેમના માટે કોઈ ઈસ્ત્રી કામ નથી લાગતી.

તા.ક.-

“શ્વાસને ઈસ્ત્રી કરી મેં સાચવી રાખ્યા હતા,
કોક અણધાર્યા પ્રસંગે જો જવાનું થાય તો ?” – અનિલ ચાવડા

નવા વર્ષના સંકલ્પો: એક મહિના પછી

દર વર્ષે વરસની(આ બંને જોડણી ચાલે?) શરૂઆતમાં લોકો નવા નવા સંકલ્પો કરે છે. આરંભમાં શુરા હોય છે અને પછી થોડા સમય પછી એમનો ઉત્સાહ ઓગળી જાય છે. એક સર્વે અનુસાર મોટાભાગના લોકોનો સંકલ્પ “વજન ઘટાડવા” નો હોય છે. મારો પણ એ જ છે, પણ બધા કરતા હું અલગ એ રીતે છું કે હું વર્ષના અંત સુધી સંકલ્પને નિયમિત રીતે વળગી રહીશ.

આ વખતેમેં એક પ્રયોગ કરવાનું વિચાર્યું. એ પ્રયોગ અનુસાર હું જીમમાં જતો, થોડા અવલોકનો કરતો અને પછી ઘરે આવીને નોંધ કરતો. આખા જાન્યુઆરી મહિનાનો અહેવાલ નીચે મુજબ છે:

01 જાન્યુઆરી:
આજે અવલોકનો ચાલુ કર્યા છે, નવું વર્ષ નવા ઉમંગો અને અરમાનો લઇ ને આવ્યું છે. આજે જીમમાં પણ ઘણા લોકો ઉત્સાહથી આવ્યા હતા. ટ્રેડમિલતો બધા full હતા એટલે આજે Elliptical પર દોડી લીધું. આજે આવેલા લોકોની સંખ્યા: ૧૩

૦૨ જાન્યુઆરી:
ગઈકાલનો ઉત્સાહ જોઈને આજે વહેલો પહોંચી ગયો અને ટ્રેડમિલ મળ્યું. લોકોએ ઉત્સાહ જાળવી રાખ્યો છે અને આજે તો લોકોની સંખ્યામાં વધારો હતો. આજે આવેલા લોકોની સંખ્યા: ૧૬
.
.
.
૦૭ જાન્યુઆરી:
આખું અઠવાડિયું નિયમિત રીતે જવાયું. હવે તો સ્ટેમિના પણ વધી ગઈ હોય એવું લાગે છે અને જ્યારે જીમમાંથી નીકળું ત્યારે ઘણું fresh લાગે છે. મેં જે વિચાર્યું હતું એ હવે થોડું સાચું પડવા લાગ્યું છે, આજે એક અઠવાડિયા પછી લોકોની સંખ્યા લગભગ અડધી થઇ ગઈ છે. આજે આવેલા લોકોની સંખ્યા: ૭

૦૮ જાન્યુઆરી:
આજે થોડી વિકનેસ લાગતી હતી કદાચ વાતાવરણમાં ઠંડી વધી છે એના લીધે હોઈ શકે. છતાં મેં વિચાર્યું કે “હિંમતે મર્દા તો મદદે ખુદા” પણ મને લાગે છે કે મારી પત્નીને આ કહેવત એટલી નથી ગમતી એટલે એણે કીધું, “છાનોમાનો આરામ કર, સારું થાય પછી જજે”

૧૨ જાન્યુઆરી:
થોડી રીકવરી આવી નથી ને બંદા પાછા રેગ્યુલર. નાનકડા બ્રેક પછી જતો હતો એટલે આજે મેં થોડો ઉત્સાહને સંભાળી રાખ્યો,અને પંદર મિનીટ જ દોડીને આવતો રહ્યો. આજે આવેલા લોકોની સંખ્યા: ૫

૨૦ જાન્યુઆરી:
કૈંક નું કૈંક કામ આવી જતું હતું, એટલે ખાલી ગયું અઠવાડિયું જીમમાં ના જવાયું. એમાં પણ ગઈ કાલે જવાની બહુ ઈચ્છા હતી પણ આ આપડા ક્રિકેટરોએ ધબડકો વાળ્યો, આઠ નંબરની ટીમ ન્યુઝીલેન્ડ આપને ૧ નંબરની ટીમ ને આવી રીતે હરાવી જાય, ના ચાલે યાર. આખો મૂડ બગાડી નાખ્યો યાર જવા દો ને. એટલેજ પછી ના ગયો. આજે આવેલા લોકોની સંખ્યા: ૬

૩૦ જાન્યુઆરી:
આજે ગાંધી નિર્વાણ દિનને ધ્યાનમાં રાખીને ટ્રેડ મિલ પર ખાલી ચાલવાનું રાખ્યું. સાંભળ્યું છે બાપુ ખુબ ચાલતા અને એ પણ સાંભળ્યું છે (અને ફોટાઓમાં જોયું પણ છે) કે બાપુ બહુ પાતળા હતા. છેલ્લા કેટલાક દિવસોથી જીમમાં અવાયું નથી પણ સંકલ્પ હજુ એટલો જ અકબંધ અને દ્રઢ છે. આજે આવેલા લોકોની સંખ્યા: ૫

૩૧ જાન્યુઆરી:
એક મહિનો થઇ ગયો છે અને મારો પ્રયોગ પણ પૂરો થઇ ગયો છે. આજે થોડા પગ દુખતા હતા એટલે જીમ પર ખાલી આંટો મારી આવ્યો, જોઈ આવ્યો કે કેટલા લોકો આવ્યા છે. ભલે કસરત ન કરી કે દોડ્યો નહિ પણ મારી નિયમિતતા તો ના તૂટી. 🙂 આજે આવેલા લોકોની સંખ્યા: ૩ (મારા સિવાય બીજા ૨)

સારાંશ:
મેં શું શું નથી જોયું આખા મહિનામાં! આટલી ચડ-ઉતર છતાં પણ મને સંતોષ એ વાતનો છે કે હું રેગ્યુલર રહી શક્યો. આમ ને આમ જ જો હું નિયમિત રહી શક્યો તો આવતા વર્ષે કાર્તિકભાઈની જેમ મેરેથોન દોડીશ. લોકોની સંખ્યાનો આંકડો ૧૩થી ચાલુ થઇ ૩ પર આવી ગયો છે.  ખરા છે લોકો!!!!

(આ પોસ્ટનાં મોટાભાગના પાત્રો અને ઘટનાઓ કાલ્પનિક છે 🙂 )

તા.ક. –

હેપ્પી બર્થ ડે પપ્પા.

મારા નવા વર્ષના સંકલ્પો:
– આ વર્ષમાં ઓછામાં ઓછા ૨૪ પુસ્તકો વાંચવા
– આ વર્ષમાં ઓછામાં ઓછી ૨૪ બ્લોગ પોસ્ટ લખવી.
– અઠવાડિયે ઓછામાં ઓછા ૨ દિવસ, ઓછામાં ઓછી ૨૦ મિનીટ માટે સંગીત શીખવું/પ્રેક્ટીસ કરવી. (ગિટાર, તબલા કંઈપણ)

વાર્તામાં વળાંક: ઝનઝનાટી થાય છે?

(ચેતવણી – નબળા હ્રદયના લોકોએ પોસ્ટ ન વાંચવી)

ટચલી આંગળીનો X-ray ટ્યુબ લાઈટ સામે ધરીને એમાં જોઇને,

“ઓપરેશન તો આજે જ કરવું પડશે, ક્યારે છે લગન?”

“પરમ દિવસે. બે દિવસ પછી નહિ ચાલે?”

“આપણે already late છીએ. Joint dislocation થઇ ગયું છે જલ્દી fix નહિ કરીએ તો lifetime માટે problem થઇ જશે”

“OK”

(ઓપરેશન થીએટરમાં)

હું: “તો આ ઇન્જેક્શનથી હું આખો બેભાન થઇ જઈશ?”

રેસીડેન્ટ ડોક્ટર:  “ના, ૨-૩ મિનીટમાં હાથમાં  ઝનઝનાટી થશે અને આખો હાથ બહેરો થઇ જશે, ઓપરેશન કરીએ ત્યારે આ બાજુ જોતા નહિ”. હાથમાંથી gloves કાઢી અને injection ની સોય ફેંકતા,  “તો… તમે ત્યાં યુ.એસ.માં પણ ક્રિકેટ રમો છો એમ ને! “

હું: “શનિ રવિ માં રમીએ અને આ સીઝન બોલથી રમવાનું હમણાં હમણાં જ શરુ કર્યું છે, એમાં જ તો આ વગાડી આવ્યો.”

રેસીડેન્ટ ડોક્ટર: “હ્મ્મ… ડાબા હાથમાં ઝનઝનાટી થાય છે?”

હું: ” ના કંઈ નથી થતું.”

રેસીડેન્ટ ડોક્ટર: “કંઈ નહિ ૨-૩ મિનીટ હજુ રાહ જુઓ થશે”

પીઢ ડોક્ટર operation theaterમાં પ્રવેશતા: “સુરેશ, આપી દીધી Anesthesia?”

રેસીડેન્ટ ડોક્ટર: “હા સર આપી તો દીધી પણ હજુ effect નથી થઇ”, મારી સામું જોઈને , ” હવે ઝનઝનાટી થાય છે?”

મેં ડોકું ‘ના’માં ધુણાવ્યું.  પીઢ ડોકટરે મેડીકલ ભાષામાં કોઈ નસનું નામ બોલી ને કહ્યું, “બીજુ એક ઇન્જેક્શન પેલી નસમાં આપી દે, અમુક વાર આ નસ બરાબર પકડાય નહિ તો problem થતો હોય છે”

રેસીડેન્ટ ડોકટરે સુચન મુજબ બીજું ઇન્જેક્શન ખભામાં માર્યું, અને મને પૂછ્યું, “ઝનઝનાટી થાય છે?”

મેં ફરી થી ના પાડી. બીજી ૪-૫ મિનીટ સુધી કોઈ અસર ન થતા, પીઢ ડોકટરે દુરથી જ Anesthesia બદલવાનું સૂચવ્યું.

રેસીડેન્ટ ડોકટરે ફરીથી ખભામાં ત્રીજું કાણું પાડ્યું. મને કહ્યું, “હવે જે નસમાં ઇન્જેક્શન માર્યું એના લીધે તમારો આખો હાથ બહેરો નહિ થાય, ખાલી ડાબા હાથની આંગળીઓ બહેરી થશે”

ફરી પાછી ૪-૫ મિનીટ પછી પૂછ્યું, “આંગળીઓમાં ઝનઝનાટી થાય છે?” મેં ફરી ના પાડી.

હું પડ્યો પડ્યો, ડાબો હાથ, જમણો હાથ, બંને પગની આંગળીઓ બધું હલાવતો હતો. એ જોઈને ડોકટરે પૂછ્યું, “શું થાય છે? કોઈ તકલીફ થાય છે?”

મેં કહ્યું, “ના, આ તો જોતો હતો કે આપણે ખાલી ખોટા ડાબા હાથમાં ઝનઝનાટીની રાહ જોતા હોઈએ. અને બીજી કોઈ નસમાં ઇન્જેક્શન જતું રહ્યું હોય અને બીજો કોઈ ભાગ બહેરો થઇ ગયો હોય તો! “

બે મિનીટ બઘવાઈ અને પછી રેસીડેન્ટ ડોક્ટર: ” એવું ના હોય યાર!”

પહેલું ઇન્જેક્શન મારે હવે અડધો કલાક થઇ ગયો હતો અને મને સહેજ પણ ઝનઝનાટી નહોતી થતી. પીઢ ડોક્ટર હવે ધીરજ ગુમાવી રહ્યા હતા, એમણે રેસીડેન્ટ ડોક્ટરની નજીક આવી ને કહ્યું, “હવે અહી આગળ માર. (કોણીની ઉપરનો ભાગ બતાવી), હું અહિયાં જ ઉભો છું”

પેલાએ જેવું માર્યું એના હાથમાં થી injection લઇ અને એને ખખડાવતા કહ્યું, “અલા ડફોળ, આવી રીતે સોય મરાતી હોય, લાવ આપ તો મને, પછી પાછો કેહતો’તો સર ઓપરેશન કરવા આપો, સોય મારવામાં જ લોચા મારતો હોય ને તને ઓપરેશન કરવા અપાતું હશે?”

મારા મુખ પર ચિંતાના ભાવો વાંચી ગયેલા ડોકટરે કહ્યું, “તમે ચિંતા ના કરો, હવે થઇ જશે” હવે પીઢ ડોકટરે injection માર્યું.

૩-૪ મિનીટ પછી પીઢ ડોકટરે પૂછ્યું, “ઝનઝનાટી થાય છે?”

મેં ફરીથી ના કહ્યું. હવે તો એમને એવું જ લાગ્યું હશે કે હું ક્યારનો ખોટું બોલું છું એટલે એમણે ડાબા હાથ પર ચુંટણી ખણી અને મેં નાનકડી ચીસ પાડી ત્યારે એમને ભરોસો થયો. પછી મને કીધું,  ” આ તો જોતો હતો, અમુક વાર ઝનઝનાટી ના થાય પણ હાથ બહેરો થઇ ગયો હોય, આંગળીઓ હલાવો તો” ફરી check કરવા એમણે કહ્યું. મેં આંગળીઓ હલાવી મારા સત્યનું સબુત આપી દીધું.

હવે પીઢ ડોક્ટરના ચહેરા પરના અધીરાઈના ભાવો અકળામણમાં બદલાઈ ગયા હતા અને પેલા રેસીડેન્ટ ડોક્ટરના ચહેરા પરના ડરના ભાવો લો-તમારા-થી-પણ-નથી-થતું નાં ભાવમાં બદલાઈ ગયા હતા. પીઢ ડોકટરે મને કહ્યું, “એક છેલ્લી વાર થોડો આ liquidની માત્ર વધારી ને local anesthesia try કરીએ અસર નહી થાય તો પછી general anesthesia આપી દઈશું”. ફરી એક વાર ઇન્જેક્શન મારી અને બંને ડોક્ટર મારી સામે જોતા રહ્યા.

૪-૫ મિનીટ પછી sedativeની અસર ચાલુ થાય એ પહેલા પેલા રેસીડેન્ટ ડોકટરે પોતાની બંને ભ્રમરોને  બે વાર ઉપર કરી અને આંખોથી છેલ્લી વાર એ જ અણીયાળો સવાલ પૂછ્યો,

“ઝનઝનાટી થાય છે?”

1લગ્નનાં એક દિવસ પહેલા

3પછીના ૧.૫ મહિના

2 લગ્નના ૧.૫ મહિના પછી(fixator નીકાળ્યા પછી)DSC_0202(લગ્ન વખતે)

બોધ –  જ્યારે કોઈએ એવી ચેતવણી આપી હોય કે “નબળા હ્રદયના લોકોએ આ વસ્તુ ન કરવી” તો એને ચેતવણી જ ગણવી, હ્રદયની મક્કમતા ચકાસવા માટેનું સાધન નહિ. (આ પોસ્ટમાં ચેતવણીનું કામ ખાલી બોધ માટે હતું, સાચી ચેતવણી હોય ત્યારે બોધ લેવા માટે લોકો બચતા નથી)

તા.ક. –  1. એ જ ટ્યુશનના સર  જ્યારે મારતા અને અસર ન થતી ત્યારે કહેતા કે “તું જડ જેવો છે”

2. એક બ્લોગર મિત્ર મનીષભાઈ મિસ્ત્રી એ ઈમેલમાં બે પંક્તિ મોકલાવેલી બે પંકિત જે મને ખુબ ગમી હતી,

દેહ મારો ચાળણી કરતા ગયા ઇન્જેક્ષનો,
ને ગબડતો જાય છે વિશ્વાસ પણ થોડો ઘણો,
લો હવે તો પૂછતાયે દાગતર મુંઝાય છે,
“બોલ ‘સાક્ષર’ આંગળીમાં ઝનઝનાટી થાય છે?”

(TESTING REBLOG)
કાર્તિકભાઈની પોસ્ટ પરથી અમુક મિત્રો સાથે થોડા વખત પહેલા થયેલ discussion યાદ આવ્યું.
નામ આ રીતે લખાય છે: ‘નામ પપ્પાનુંનામ અટક’ તો એનો ફાયદો એ રીતે લઇ શકાય કે, તમારા પુત્ર/પુત્રીનું નામ એ તમારા વિશેષણ તરીકે ઉપયોગમાં આવી શકે. એટલે જ્યારે પણ પુત્ર/પુત્રી નું નામ રાખો ત્યારે કોઈ વિશેષણ રાખવું. દા.ત. જો ફલાણાભાઈ પટેલ પોતાના પુત્રનું નામ “મહાન” રાખે તો, તેમના પુત્રનું આખું નામ “મહાન ફલાણાભાઈ પટેલ” બને.
આવી રીતે છોકરાઓ બીજા કોઈ કામમાં આવે ન આવે, પોતાના વિશેષણ તરીકે તો કામ આવે 😉

 

તા.ક. – મારા પપ્પાએ આ logicથી મારું નામ નહોતું “સાક્ષર” નહોતું રાખ્યું. :p

મારા વિચારો, મારી ભાષામાં!

* નામમાં શું રાખ્યું છે? પણ, મને મારું નામ બાળપણથી ગમે છે 😉 નામ જોડે સંબંધિત થોડીક અસ્તવ્યસ્ત યાદો.

શિશુશાળામાં (ધોરણ ૨, ૩ અને ૪) હતો ત્યારે તો ઠીક હતું, પણ બોર્ડ પર તેજસ્વી વિધાર્થીઓના નામ લખેલા જોઇને મને પણ કંઇક થતું કે મારું પણ નામ ત્યાં હોય. ખેર, પછી ધ્યાનથી જોયું કે ત્યાં નામ આ રીતે લખાય છે: ‘નામ પપ્પાનુંનામ અટક’ હવે એવું થયું કે એક નામ લખાયું હતું, wxyz બા. abcd (જે અમારી સ્કૂલની એક તેજસ્વી સિનિયર હતી, આઇ મીન હજી છે). તરત થયું કે આપણું નામ અહીં આવે તો આની જેમ જ નામ બગડે. ચોકડી. અને, બોર્ડ પર નામ તો શું આવે? ખાક? 😉 પણ, મહાભારત વાંચ્યા પછી અમને અમારું નામ ગમવા માંડ્યું. કેમ? કારણકે: કાબે અર્જુન લૂટિયો. કા.બા. મિસ્ત્રી 🙂

અને, જ્યારે હાજરી લેતા હોય અથવા નામ બોલાવીને કંઇક પૂછાતું હોય ત્યારે મારે બહુ ધ્યાન રાખવું પડતું. ભારતી નામ તમે ઝડપથી બોલો તો કાર્તિક બોલાતું હોય…

View original post 63 more words