ખારું કશું ન હોય તો…

(રાજેશ વ્યાસની ક્ષમા-યાચના સહ, પહેલી પંક્તિ માટે આભાર – અધીર અમદાવાદી)

ખારું કશું ન હોય તો ખાઈ બતાવ તું,
ખારું જ બધું હોય તો બીજું બનાવ તું.

અજવાળું નથી ઓરડે, બિલ ભર્યું ન’તુ,
કેન્ડલ લાઈટમાં જમીશું, બસ અહીં આવ તું.

પહેરવા કંઈ છે જ નહિ, ઓઢ્યું પણ કંઈ નથી,
તિબેટીયન માર્કેટ ખુલ્લું છે, પૈસા મોકલાવ તુ.

ઠોલાએ ઉભો રાખ્યો ત્યારે તારો એસ.એમ.એસ. જોયો,
“આગળની ચોકડીએ ઠોલો છે, બચી ને ચલાવ તુ.”

‘સાક્ષર’ હોવાનો ભ્રમ દાક્તરે આટલું કહી તોડ્યો,
“વાંચવું જો હોય તો ચશ્માં ના નંબર કઢાવ તુ”

- સાક્ષર

(ઠોલાવાળી પંક્તિ અધીર અમદાવાદીને સમર્પિત… )

શું કરવું હતું… શું થઇ ગયું…

(“ભોમિયા વિના મારે” – ઉમાશંકર જોષી પરથી પ્રેરિત)

શું કરવું હતું…

GPS વિના મારે ભમવા’તા Mountain,
Highwayની દરેક exit જોવી હતી;
જોવા’તા Museums અને જોવા’તા Fountain,
અને Fountainની Mechanism જોવી હતી.

ધાબા-એ-બુર્જ-ખલીફે* વગર લીફ્ટે ચડી,
દર minuteનાં ધબકારા ગણવા હતા;
world-record તૂટે એમ કાઢી હડી**,
પીઝાના રોટલા વણવા હતા.

શું થઇ ગયું…

વગર GPSએ તો એવો ભમ્યો કે,
exitતો એકપણ દેખાય નહિ;
Fountainની mechanismમાં એટલું સમજ્યો કે,
એની નીચે ઉભા રહેવાય નહિ.

જેમતેમ કરીને પહોંચ્યો પાંચમાં માળે,
અને મારી બધી હિમંત તૂટી ગઈ;
Pizza વિષે લખું તો કયા કાળે,
પેનની રીફીલ મારી ખૂટી ગઈ.

-સાક્ષર

*ધાબા-એ-બુર્જ-ખલીફા – બુર્જ ખલીફા નામની(વિશ્વની સૌથી ઉંચી) ઈમારતનું ધાબુ

**હડી કાઢવી- દોડવું

તા.ક. -

ઉમાશંકરદાદા કહે છે એમ, ભોમિયા વિના ડુંગર ફરો કે GPS વગર mountains… છેલ્લે દાવ જ થાય છે…