ગામની પંચાત

August 9, 2009 in રોજબરોજ

આજકાલ પ્લેજરિઝમની પાછળ બહુ બધા લોકો પડી ગયા છે અને આ પોસ્ટ પછી એ લોકોમાં મારો પણ સમાવેશ થઇ જશે.

પાછળ પડેલા બધા લોકોની મૂળભૂત ફરિયાદ એ હોય છે કે “ભાઈ/બહેન(ભેદભાવ રાખવા નથી માંગતો ખાલી ભાઈ કહી ને ), તમે ક્યાંક થી ઉઠાવ્યું કેમ?”
અને ચાલો ઉઠાવ્યું તો ઉઠાવ્યું… “પણ મૂળ રચયિતા નું નામ કેમ ન લખ્યું? “.

આ લાગણી ‘દોષી’ (શ કે ષ? જો ખોટું હોય તો એના માટે કોઈ કોમેન્ટ આપી ને ખખડાવજો) સુધી પહોચાડવા લોકો કોમેન્ટ નો ઉપયોગ કરતા હોય છે અને જેના માટે કોમેન્ટ કરવામાં આવી હોય છે એ લોકો અમુક કોમેન્ટ ને ઉડાવી દે છે નહિ તો અમુક કોમેન્ટમાં ફેરફાર કરીને મુકે છે. [૧] બધો કારોબાર પોતાના જ હાથમાં જ રાખે છે ને આપણ ને બારોબાર રાખે છે.

“હાથમાં કારોબાર રાખ્યો તેં;
ને મને બારોબાર રાખ્યો તેં.

એક ડગ છૂટથી ભરી ન શકું,
ખીણની ધારોધાર રાખ્યો તેં.” [૨]

પછી ઈમેલથી સંપર્ક કરવાનો પ્રયત્ન કરીએ, અને કહીએ કે “ભાઈ/બહેન , તમે પૂછ્યું ખરું જેની આ રચના છે એને? “

તો એ લોકો પાછા આપણને સમજાવે કે:
” દરિયાનાં મોજા કંઈ રેતી ને પૂછે, તને ભીંજાવું ગમશે કે કેમ? “  [૩]

પછી પાછા છેલ્લે માની જાય કે હા ભાઈ ભૂલ થઇ ગઈ પણ એમાં થયું તું એવું કે,
” મસ્ત બેખયાલી માં લાગણી આલાપીને, લો અમે તો આ ચાલ્યા”

રેફરન્સ:
[૧] કાર્તિક મિસ્ત્રીની પોસ્ટ
[૨] મનોજ ખંડેરિયા
[૩] તુષાર શુક્લ
[૪] તુષાર શુક્લ

તા.ક. -  અમે ઉઠાંતરી કરીને,  રેફરન્સ આપીને છટકી જઈએ છે.